Moje wygnanko

Jak się spełnić w pracy?

2011-09-15T16:57:00.001+02:00

Co dzień to samo ... tak samo. I co dzień pojawiające się pytanie: "co ja tutaj robię". Powracające i nie dające spokoju. To właśnie moja codzienność.

Po, bezmała, czterech latach wróciłam do pracy. Dzień po dniu wstaję skoro świt - to akurat lubię :) ale żeby jechać do biura i spędzać tam bite osiem godzin na wykonywaniu pracy, która ... hmmm, skromnie mówiąc, nie porywa? Tego nie lubię. Od siódmej do piętnastej ... od poniedziałku do piątku ... Powinnam się przecież cieszyć, że mam pracę. Wokół słyszę: "pracować trzeba", "z czegoś trzeba żyć" ... mimo to szczęśliwa nie jestem. Minione cztery lata należały do moich najpiękniejszych. Wypuściłam na światło dzienne ukryte wcześniej głęboko pragnienia, marzenia i to, co zawsze w duszy mej grało a trzymane było na uwięzi. Te cztery lata pozwoliły mi na poznanie samej siebie - późno, ale cieszę się, że było mi to dane. Teraz tym bardziej ciężko jest przywyknąć do ciasnych biurowych standardów. Ślęczenie nad papierkami, które nie mają w sobie nic z ducha świata - to nie dla mnie. Czuję, że marnuję czas ... że coś mi umyka. Nie tego od życia oczekuję. Myślałam, główkowałam, kombinowałam przez te cztery lata, co mogę zrobić, aby stan w którym się znajdowałam mógł trwać dlużej. Nic mi z tych planów nie wyszło. Czemu? Może za mało determinacji we mnie było? Może nie potrafię postawić wszystkiego na jedną kartę? Zaryzykować? Marzę (a takich osób jak ja jest tysiące) aby praca zarobkowa dawała mi satysfakcję. Wiem ... są tacy, którym się udaje te dwie rzeczy połączyć, ale są także Ci, którzy poddali się czy to na początku drogi, czy też później - zrażeni niepowodzeniami. Czy ja też do nich należę? Tak bardzo pragnę spełnić swoje marzenia. Pracy się nie boję, ale marzę o robieniu tego, co kocham, co mnie bez reszty wciągnie. Ale co ja umiem robić? Na czym się znam? Dobre pytanie ... odpowiedzią są moje dwa blogi - to tutaj zapisałam swoje: co umiem, co lubię, co kocham, co mnie porywa i pcha do przodu. W czym jeszcze tkwi problem? Nie wierzę w siebie ... że mogłoby mi się udać. Jestem na tyle świadoma swoich ułomności i przekornie, na tyle silna, że nadal chce mi się coś w życiu zmienić. Nie usiądę z założonymi rękoma ... będę walczyć, dążyć do celu i próbować osiagnąć sukces w którejś z dziedzin, która mnie porusza. Wiem, że takich kobiet - spełnionych w domu, mających swoich bliskich na wyciągnięcie ręki, kochających i kochanych, a mimo to - nie zawaham się tego napisać - nieszczęśliwych jest więcej niż się powszechnie wydaje.

Co Wy, moi podczytywacze o tym sądzicie? Jakie są Wasze doświadczenia? Może ktoś z Was był w podobnej sytuacji? Może komuś z Was się udało? Może ktoś z Was wyniósł naukę z własnych prób osiągnięcia szczęścia zawodowego, która go wzmocniła, nie podciąła skrzydeł i pozwoliła się wzbić? A może są tacy, którzy tak jak i ja chcieliby spróbować, a nie mają odwagi? Może łatwiej jest zawalczyć w grupie ... z kimś jeszcze, kto wesprze, pomoże? Będę Wam wszystkim ogromnie wdzięczna za podzielenie się ze mną swoimi przemyśleniami. Z wielką niecierpliwością, jak nigdy dotąd, czekam na Wasze Kochani komentarze ...

Akacja li to, czy nie akacja?

2011-05-27T17:31:00.005+02:00

Podobno jednak nie. A ja od zawsze myślałam, że te słodko pachnące białe kwiaty rozkwitające wraz z nadejściem truskawkowego sezonu to akacjowe kwiaty. Jakże się myliłam ... nie pierwszy to raz ;) Obok uwielbianych przeze mnie lilaków i czarnego bzu, które cenię sobie za ich przyjemny mocny zapach pseudoakacja stanowi ich majowe dopełnienie. W drodze z dzisiejszego targu urwałam kilka gałązek do wazonu. Ależ zapach rozchodzi się po całym mieszkaniu ... Jedyną ich wadą jest to, że nie są zbyt trwałe po zerwaniu :( Pewnie już jutro będę musiała się ich pozbyć ... szkoda ... Ale ... właśnie wpadłam na pomysł jak zachować niepowtarzalny aromat na dłużej. A może go nawet w jakiś sposób wykorzystać? Kwiaty czarnego bzu można przetwarzać w różnorodny sposób. Naleweczki, konfitury, soki - te na później, na jesienne i zimowe krótkie dni (a może raczej na długie wieczory), ale także całe kwiatostany smażone w cieście naleśnikowym - do schrupania na już :) to wszyscy chyba znają i stosują u siebie w domu. A wiecie, że z kwiatami robinii akacjowej można postąpić dokładnie tak samo? Ja zrobiłam najprościej jak można ... całe grona kwiatów zasypałam cukrem ... trzy dni i cukier powinien przejść słodkim aromatem, który później szczelnie zamknięty można wykorzystywać do słodzenia herbaty - "akacjowa", czemu nie? :) lub z jego wykorzystaniem upiec ciasto. Piszecie się na to? :) Trzeba jedynie pamiętać, żeby kwiaty zrywać z dala od ulic.

Słoje na chrupki moich milusińskich, które widzicie na zdjęciach powyżej zostały kupione na moim ulubionym targowym stoisku. Pamiętacie? Już jakiś czas temu trafiły mi się podobne, tylko proste. Wtedy troszkę pomazałam po swojemu przykrywki i wsypałam w nie sól do kapieli. Tutaj można je zobaczyć :) Tym razem zostawiłam słoje bez ingerencji z mojej strony. Czy na długo? Kto to wie ;) Muszę jeszcze upolować choć jedną sztukę i etykietki zrobić.

A teraz klu programu ... widzicie wazonik, do którego włożyłam kilka robiniowych - eeee, wolę nazwę "akacjowych" gałązek? Wiele dni już upłynęło jak u pewnej naszej blogowej koleżanki zobaczyłam w takim stylu buteleczkę ... ogromną chrapkę na nią miałam ... Dagi dziękuję za inspirację :) Aż w końcu dzisiaj na straganie, którego nigdy nie omijam - ciekawe czemu? ;) - ujrzałam te oto karafki. Większa i mniejsza - po "dziadowskich pieniądzach" ;) Szybko poleciałam i zrobiłam nowalijkowe zakupy, truskawek i rabarbaru oczywiście nie pomijając, i jak na skrzydłach wróciłam po karafki.

Marzą mi się jeszcze na ich szyjkach naklejki w prawdziwym shabby stylu ... muszę nad tym popracować ...

P.S.

Dziękuję Wam za podzielenie się ze mną Waszymi odczuciami jeśli chodzi o żółty kolor. Tak jak spodziewałam się ... są miłośnicy tej barwy i ... wielbiciele na opak - tak jak ja ;) I to bardzo dobrze, bo nic nie sprawia, że świat jest taki ciekawy jak jego różnorodność ... w każdym zakresie.

Zaglądam do Was dziewczyny, ale nie mogę pisać komentarzy :( Nie mam pojęcia co się od jakiegoś czasu dzieje z blogerem ... czytam, że wiele z Was też narzeka. Mam nadzieję, że to minie.

Joluś, dziękuję za podpowiedź w sprawie żywopłotu - marzy mi się taki kolaż roślin iglastych i zimozielonych ze świerkiem w roli głównej, a uzupełniony żywotnikami, cyprysami i bluszczem :) Ale muszę kupić małe drzewka, bo do obsadzenia jest wiele, wiele metrów płotu ;)

Ulu, nowa duszko ... dziękuję za odwiedziny zarówno w Moim wygnanku jak i w mojej fotograficznej galerii :) ... dzięki Twojej wizycie odkryłam Twoje niezwykle klimatyczne blogi ... tak bardzo chciałabym napisać u Ciebie słówko, ale przez tego chol ... ego blogera nie mogę :( Niech te kłopoty już się skończą ... ja chcę komentować Wasze posty!

Majowo pozdrawiam i słonko do Was wszystkich wysyłam :)

*************

Już dzisiaj - po jednej nocy - cukier pachnie tak, że ... dech zapiera :) Zastanawiam się, czy już nie wyjąć ze słoika tego białego kwiecia ... jestem bardzo ciekawa jak będzie smakowała herbatka posłodzona tą białą majowo aromatyczną słodyczą :)

**************

Zajrzyjcie Kochane do komentarzy pod tym postem ... mam tam dla Was pewną propozycję ;) ... zupełnie bezinteresownie ;)

Nie lubię żółtego

2011-05-18T12:48:00.000+02:00

Miałam kiedyś w pracy koleżankę, która uwielbiała słoneczny odcień żółtego koloru. Nie wiem jak tam w domu, czy też królował, ale w jej ubiorze był stale - tak mi się zdawało ;) Śliczna brunetka z naturalnie opaloną skórą w towarzystwie tej barwy faktycznie wyglądała bajecznie, niezwykle świeżo i ... mega słonecznie. Z uśmiechniętą buzią przychodziła co dzień do pracy i roztaczała światło dookoła siebie. To było zjawisko. Mimo, że podobała mi się ogromnie w tych żółciach, to ja sama za tym kolorem nigdy nie przepadałam. Nie uważałam i nadal nie uważam go w wystroju moich czterech kątów, o ubiorze nie wspominając. Ale jak to dziwnie jest na tym świecie, że to za czym się nie przepada potrafi także zachwycić ... Począwszy od pierwszych promieni wiosennego słońca - tak lubię wygrzewać się w jego cieple i przy każdej sposobności wystawiać nos w jego stronę - poprzez żółto kwitnącą forsycję - generalnie nie lubię tego krzewu, ale wczesną wiosną, gdy jeszcze wiele roślin jest uśpionych to właśnie ona rozpromienia nasze dni i jest świadectwem na to, że cieplejszy wiatr w końcu zawitał w nasze strony - aż po wspomnienie tej koleżanki sprzed lat odzianej w słońce ... To mnie niezmiennie, od zawsze zachwyca.

Ale żółtego to ja nie lubię ...

Natura jest przewrotna, bo podtyka mi co i rusz pod nos tę barwę. Czyż może być coś cieplejszego, a raczej bardziej gorącego od mocno zaparzonej herbaty z plasterkiem cytryny w kubku, koniecznie ze skórką - ten żółty krążek sprawia, że nie tylko nasze wnętrze fizyczne, ale i nasz umysł - to, co ulotne rozgrzewa się ... gorąc dla ust i przyjemne ciepło dla oczu - wtedy, bez względu na porę roku, zaczynam marzyć, wspominać ciepłe letnie dni. Wracam myślami do miłych chwil ...

Ale żółtego to ja nie lubię ...

A wiosenne zbiory płatków mniszka lekarskiego? Czyż nie radują? Sama nie wiem, czy bardziej cieszy mnie wtedy wolno zapełniający się słój złotych płatków, czy nadzieja na kromkę świeżej bułki z własnej roboty miodkiem.

Ale żółtego to ja nie lubię ...

Albo dzbanek lemoniady w upalne dni ... potrafi orzeźwić jak nic innego. Źródlana zimna woda z dodatkiem łyżki miodu, cytrynowego soku, ubrana w listki mięty i plasterki cytryny - usiąść na balkonie ze szklanką słonecznego płynu i zatopić się w lekturze ciekawej książki - to lubię :)

Ale żółtego? ... to ja nie lubię ...

I tak jest na każdym kroku. Zdarza mi się często zachodzić do ulubionego "Kopciuszka". Szperam i wyszukuję nietuzinkowe rzeczy. Te żółte oczywiście pomijam na wstępie. Nawet nie patrzę w ich stronę, bo żółtego to ja nie lubię ... Ale jak to się stało, że ostatnio wróciłam z takiego szperania z lnianą spódniczką w słoneczne pasy? Przewrotność natury ... mojej własnej estetyki. Cóż ... niezbadane są wyroki boskie ;)

Ale żółtego to ja nie lubię ...

Ostatnio surfowałam w sieci w poszukiwaniu szkółki drzew iglastych - tak żeby było tanio, bo w Starym Młynie czas najwyższy stworzyć jakiś żywopłot dookoła ogrodzenia - a jest trochę tych metrów do obsadzenia. Wybór padł na świerk - zimozielone drzewka, przycinane jak już urosną do pożądanych rozmiarów stworzą barierę nie do przebycia dla wszędobylskich oczu sąsiadów ... mili są, nie powiem, ale prywatności nigdy za wiele. I wiecie, na co się natknęłam podczas tych poszukiwań? Na biało kwitnącą forsycję :) Pojęcia nie miałam, że ten "nielubiany" przeze mnie krzew występuje w najpiękniejszym z kolorów. Koniecznie muszę kupić choć jeden krzaczek ... a wiosnę przyszłego roku powita forsycjowa biel ... jak to brzmi ... biel ... bo żółtego to ja przecież nie lubię ;)

P.S.
Dziękuję za wszystkie życzenia wielkanocne, które do mnie dotarły - z wielkim opóźnieniem, ale jednak ;) ... lepiej późno niż wcale :) oraz za przychylne opinie o pokoju, który powstaje - piszecie, że podoba Wam się realizacja moich pomysłów na pokoik małego globtrotera - nie zamknie się on w klimacie tylko i wyłącznie marynistycznym, do czego skłaniałby post temu poświęcony ... ogólnie tematyka będzie podróżnicza, a podróżuje się morzem, lądem i w przestworzach, czyż nie? :) ... i taki też będzie ten pokoik. Nie obędzie się także bez elementów nieco ...sportowych - sporty iście chłopięce w retro stylu będą miały tutaj swoje 5 minut :) To wszystko już wkrótce ... zapraszam ...

Czego Wam życzę?

2011-04-22T22:43:00.000+02:00

Niech Wam moi mili będzie wiosennie, słonecznie i świątecznie ...

Zaczątek pokoju małego podróżnika

2011-04-10T17:25:00.002+02:00

Powstaje ... pomału, ale powstaje :) Pokój, który na razie dzielimy razem z naszym małym chłopaczkiem zmienia swoje oblicze. Z sypialni rodziców powolutku przeobraża się w pokój małego globtrotera. Gdy jeszcze wyjedziemy z niego z małżeńskim łożem, wtedy prace przybiorą na sile. Póki co, zawisły nowe - uszyte przeze mnie, co ważne ;) - zasłonki (czyżbyśmy miały się polubić ... maszyna i ja?). Pamiętacie jak pokazywałam wyszywaną różę wiatrów? Powstały dwie sztuki. Wyszyte na pasach jasnego lnu naszyłam na beżowe kupony, na górze doszyłam szeleczki i voila ... cieszą oczy :) Chorągiewki z widoczkami w sepii już kiedyś pokazywałam, ale teraz znalazły swoje docelowe miejsce ... doszyłam tylko sznureczek - na widoku, a co :) Papierowe łódeczki produkujemy z malcem już od kilku dni ... hurtem. Będą dyndały gdzie się da :) To zaledwie zalążek nowego pokoju, jego wystroju ... wszelkie mamine dekoracje będą właśnie w stonowanych kolorach - beż, złamana biel, rozmydlone brązy - sepia górą. Zabawki malca są kolorowe i to wystarczy. Dzisiaj pierwsza odsłona - detale. W miarę postępu prac na bieżąco postaram się pokazywać to, co będzie się działo w tym pokoju.

Bon voyage ...

**************

A teraz czas na kilka wyjaśnień ... postanowiłam, że na pytania zadawane w komentarzach będę każdorazowo odpowiadać w każdym kolejnym poście. Wiem z własnego doświadczenia, że niezwykle rzadko wracam do pozostawionych przez siebie komantarzy ... kto by spamiętał, gdzie i co napisał ... a tak jest szansa, że autor pytania będzie miał możliwość przeczytać na nie odpowiedź.

Pod poprzednim wpisem - tabu patała o zieleninę na kuchennym blacie ... co robię, że tak rośnie? Ano nic ... rośnie do czasu - jakieś dwa tygodnie, aż nie oskubię jej zupełnie, później niestety jestem zmuszona ponownie kupować świeże zioła w doniczkach. Mam jednak nadzieję, że zasiane przeze mnie w zeszłym tygodniu ziółka w końcu wykiełkują i rozrosną się tak, że odpadnie mi kupowanie coraz to nowych. Zamierzam je hodować na słonecznym balkonowym oknie - świeże wiosenne powietrze powinno pobudzić je do burzliwego wzrostu, ale na razie jest jeszcze zbyt zimno, aby je wystawić na balkon ... zresztą najpierw muszą wykiełkować ;) a później będą się stopniowo hartować. Może się uda? :)

Dziekuję Wam za Wasze zapachy ... miło było poczytać czym pachniał Wasz dzień ... dziękuję za tych kilka słów pod każdym moim postem i serdecznie zapraszam ponownie w moje skromne progi :)

Kto nie lubi pierogów?

2011-04-05T18:08:00.001+02:00

Pojęcia nia mam. Nie znam nikogo takiego. Sama jestem smakoszem kluch rozmaitych i mogłabym zajadać się nimi bez przerwy. Moi domownicy także ... każdy ma swoje ulubione. Pierogi zajmują w naszym codziennym jadłospisie wyróżnione miejsce. Warunek - muszą być zrobione własnoręcznie ... żadnych gotowców - nie ufam im ;) Zacznijmy od najmłodszego członka rodziny - tradycyjne ruskie, z przewagą sera nad ziemniakami, z uprażoną cebulką - te są jego ulubionymi. Teraz kolej na jego siostrę - ona preferuje pierogi na słodko, z białym serem, polane śmietanką lub musem ze świeżych sezonowych owoców - truskawki są jej ulubionym dodatkiem. Szanowny małżonek - znowu żadnych rewelacji - z mięsem lub kiszoną kapustą i suszonymi grzybami stanowią jego priorytety - jeśli chodzi o pierogi oczywiście ;). A ja? No, cóż ... ja uwielbiam kombinacje i eksperymenty. Dzisiaj postanowiłam połączyć naszą rodzimą tradycję z odrobiną południowych smaków. Zaopatrzona ostatnio w świeże zioła, które bujnie rosną na kuchennym blacie dorzucam je niemal do wszystkiego. Wiadomo, na przednówku nasza dieta jest uboga w witaminy i trzeba ich dostarczać jak tylko się da i kiedy się da. Więc siekam i sypię do zup i sałatek ... całe listki wkładam do kanapek. Pomyślałam ... pierogi ... czemu nie? Miały być z mięsem więc nic prostszego. Do części ugotowanego i zmielonego mięsa dodałam posiekaną natkę pietruszki - sporo ... i już. Oj, jak zyskują na smaku, a ciągle są tymi tradycyjnymi i rodzina będzie na pewno usatysfakcjonowana. Pozostałe zrobiłam w bardziej południowym stylu. Mięsko połączyłam z posiekanymi, a wcześniej podpieczonymi w piekarniku pomidorkami (myślę, że suszone pomidory jeszcze lepiej by się sprawdziły) i bazylią - świeżą oczywiście, bo suszona ma zupełnie inny smak ... i zapach - tylko świeża pachnie słońcem z południa Francji lub z Włoch ... I wiecie co? One wyszły wyśmienite :) To będą moje ulubione domowe pierogi ... smakują wakacjami sprzed lat - co prawda nie na południu, lecz na północno-zachodnim wybrzeżu Francji, ale lato było tak upalne, a turystów nie aż taki ogrom jak na południu kraju, że wspominam je ... czule, z łezką w oku ... chciałabym się tam przenieść już, teraz ... natychmiast ...

Jeśli już o zapachach mowa, to ... muszę się czymś z Wami podzielić. Znacie twórczość niejakiego Rosenbauma ... Dawida Rosenbauma? Pięknie pisze o tym, jak pachną jego wspomnienia, jaki kolor mają ukryte w zakamarkach jego duszy minione dni ... i to wcale nie muszą być bardzo zamierzchłe czasy .. toż to młody człowiek, jak ja albo Ty :) Swoje ulubione (pomijając te wnętrzarskie of course) czasopismo "Bluszcz" zawsze zaczynam czytać od opowiadań Dawida R. ;) Ta lektura daje mi zawsze kopa do działania, sprawia, że świat wydaje się ciekawszy, bardziej kolorowy, z milionem woni w eterze. Właśnie wyszła jego pierwsza książka ... "Zapachy miast". Tytuł mówi sam za siebie. Muszę ją mieć na stoliku przy łóżku i czytać stronę po stronie co wieczór przed zaśnięciem ... mocno aromatyczne sny gwarantowane :) A tak na marginesie ... wolałam "Bluszcza" pod redakcją Joanny Laprus-Mikulskiej niż Pana Bryndala. Wraz z początkiem jego rządów w redakcji, miesięcznik stracił - jak dla mnie - swój przedwojenny czar, który poprzedniej naczelnej tak trafnie udało się wskrzesić i z wyczuciem przenieść w nasze obecne czasy. Szata graficzna ... to niestety już nie To. Piękne okładki poszły w zapomnienie ... tylko czekam i zarazem boję się kiedy przedruki ze starego Bluszcza zostaną bezpowrotnie wyrzucone z kart czasopisma. Obym się myliła ... To pismo powstało na bazie tego sprzed lat ... sprzed przełomu wieków XIX i XX i rada byłabym, aby wypracowane wtedy i wskrzeszone przed trzema laty pismo zachowało swój niepowtarzalny charakter. No, cóż ... wpływu na to nie mam żadnego ... artykuły, felietony, opowiadania ... niby nadal wciągają, ale brakuje tej przysłowiowej kropki nad i ... szkoda, wielka szkoda ...

A jaki zapach mają Wasze dni ... choćby dzisiejszy? Mój pachniał poranną kawą inką z mlekiem, prawdziwym kakao dla małego chłopca, twarożkiem ze szczypiorkiem, zieloną herbatą Elizabeth Arden, listem - prawdziwym listem :) przyniesionym przez listonosza, bazylią i pieczonymi pomidorami, masłem aromatyzowanym czosnkiem, pomarańczowymi tulipanami, które tak pięknie rozwinęły się w wazonie, ciągle spieszącą się gdzieś nastolatką z rozwianymi włosami zupełnie nie mającą poczucia czasu, zadrukowanymi stronicami "Bluszcza" ... szkoda, że nie mam żadnego numeru sprzed lat ... czym jeszcze pachniał? ... prawdziwie wiosennym wiatrem i słońcem we włosach chłopca i ... mężem wracającym z pracy :) A to jeszcze nie koniec dnia ... :)

Ludzie listy pi(szą)sali ...

2011-03-28T20:27:00.003+02:00

Dzisiaj ... w czasach internetu i telefonów komórkowych sztuka epistolografii zanika, a szkoda :( Poniżej taka moja mała namiastka ... no cóż, list posłany w sieć, a nie wrzucony do skrzynki pocztowej ... tak jest niestety szybciej, łatwiej ...

Teraz Kochani czekam na Wasze odpowiedzi i kartki z komentarzami pisane wiosną :) Aha ... i jeszcze mały prezencik dołączę do listu ... coś, co sprawia mi ogromną radość ... może jeszcze komuś się spodoba.

Jakiś czas temu ... dokładnie w lutym wyszła najnowsza płyta Seweryna Krajewskiego "Jak Tam Jest". Od pierwszego przesłuchania ogromnie mnie zauroczyła. I wcale nie chodzi o to, że teksty wszystkich piosenek napisał Andrzej Piaseczny ;) ... piękne melodie stworzył sam Mistrz nastrojów, a jego głos jest tak ciepły i kojący, że za każdym razem, gdy słucham tego albumu przenoszę się w świat pogodnej nostalgii. Już same tytuły utworów mówią same za siebie ... i te mądre przesłania w każdej z piosenek ...

"Widok ze wzgórza" - "... żebym dzień po dniu zawsze umiał słuchać ..."
"Ławeczka" - "... i pokusa żeby znowu wyciąć serce, choćby ławka inna, będzie na niej wiecznie ..."
"Dym" - "... sny są po to by je śnić i gonić z całych sił ..."
"Znowu pada" - "... niosą nas po ziemi, rwące deszczu ścieżki ..."
"Innego dnia" - "... chodźmy na spacer i niech tak zapamiętają ludzie nas, przytulonych ..."
"Dalej spiesz się" - "... dalej, spiesz się kochaj i czuj, aż do utraty tchu ..."
"Na początek" - "... na początek, głowa w słońce ... krok za krokiem nową drogą pójdę z tobą na początek ..."
"Śpij spokojnie mój świecie" - "... każdy panem świata swego jest, świat kołysze swój u stóp ..."
"Jutro proszę" - "... wyjdzie nam na zdrowie, kiedy czasem powiesz dziś zamknięte, jutro może ..."
"Jak tam jest" - "... jak tam jest? już nie wiem, czy chcę wiedzieć ..."

Polecam ... w sam raz na wiosenne dni :)

A ja ciągle nucę "... na początek ... głowa w słońce ..." :)

**************

W komentarzach pojawiło się kilka pytań i próśb od Was, a więc niniejszym odpowiadam :) ... weryfikacja obrazkowa - zlikwidowana, sama nie mam pojęcia, jak się tutaj dostała - chyba wraz z nowym szablonem ... tłumaczenie strony - już jest na pasku bocznym ... a co do zdjęć - właściwie to niewiele robię po wyciągnięciu ich z puszki aparatu ... czasami odrobina kontrastu, przyciemnienie, lub rozjaśnienie i to wszystko - robię to w Photoshop'ie, który pozwala uzyskać najdelikatniejsze efekty ... jeśli chodzi o dodawanie wszelkich napisów i kolaże to już robota PhotoScape'a - prosto, szybko i ... bezpiecznie ;)

Bardzo dziękuję za miłe słowa odnośnie nowej szaty bloga :) ... metodą prób i błędów udało mi się to "cudo" stworzyć - pomocne były szablony dostępne w kreatorze blogspota i odrobinę zmian w ich kodach HTML - sieć internetowa jest tutaj niezastąpioną pomocą - czego nie wiedziałam, to wyczytałam w necie właśnie ;) Polecam i ... cierpliwości życzę :)

Buziaki ...

Wiosenne zmiany

2011-03-23T09:18:00.000+01:00

Od dawna chodziła za mną chęć zmiany szaty bloga. Lubię zmiany ... nie cierpię stagnacji. Po, bez mała, dwóch latach należało zatem dokonać rewolucji na mojej stronce. Jest ... jasno, świetliście, czysto, delikatnie ... dominuje biel połączona z szarością i kapką spranego lila-różu. Ciekawa jestem Waszych opinii. Czy wszystko wyświetla się tak jak powinno? Wszystkie elementy strony są dobrze widoczne? U mnie jest w porządku, ale będę wdzięczna za Wasze uwagi. Zmiana, która tutaj zaszła to jest moje rozgrzeszenie, małe "zamiast" ... ponieważ wiem, że powinnam, a jednak nie pisałam nic. Może przesilenie wiosenne? Nie, chyba za wcześnie. To może zmęczenie długą zimą? Na coś trzeba zrzucić tę niemoc. Niech więc będzie wina Matki Natury ;) Chociaż ... czy można ją obarczać moim "lenistwem", skoro potrafi być taka urodziwa? Co prawda jeszcze zimowa, ale taką zimę to ja kocham :)

To tylko mała namiastka zdjęć, jakie przywiozłam z zimowego wypadu w Rudawy. Jeśli ktoś ma ochotę obejrzeć całą foto-relację, to serdecznie zapraszam do mojej fotograficznej galerii. Takim właśnie ostatnim foto-akordem żegnam zimę. A teraz to już tylko czas na ... wiosnę :) Nadeszła upragniona ... wymodlona ... nieśmiała jeszcze, ale to kwestia dni. Nim się obejrzymy wybuchnie tylko sobie znanymi kolorami i zapachami.

Mama przywiozła mi wykopane z młyńskiego ogrodu i miodem pachnące śnieżyczki. Właściwie ... wcale nie wykopane, bo ziemia jest tam tak kamienista, że wykopanie z niej czegokolwiek graniczy z cudem. Wiadomo - góry. Cebulki same wychodzą na wierzch ... wystarczy je tylko pozbierać :) Niepozorny kwiatuszek ma sześć równych płatków, a każdy z nich ma żółtą plamkę wywiniętą niczym falbanka przy spódnicy tancerki. Często mylony jest z przebiśniegiem, chociaż dosyć łatwo można te dwa różne rodzaje roślin od siebie odróżnić. No i śnieżyczki rosną wyłącznie w paśmie regla (Sudety, Karpaty, Bieszczady), poza terenami górskimi w naturalnych siedliskach są bardzo rzadko spotykane i trzeba pamiętać, że tak samo jak przebiśniegi znajdują się pod ochroną. Śnieżyczki, a właściwie śnieżycę wiosenną w niektórych regionach nazywa się białym fiołkiem - od jej łacińskiej nazwy leucojum, która pochodzi od greckich słów to leucon ich. Nie dane jest mi o tej porze roku być w Rudawach i na własne oczy zobaczyć jak niemalże cały ogród usiany jest wyłaniającymi się spod ziemi biało-zielonymi główkami. Z pewnością widok to niesamowity. Może kiedyś, gdy dzieci dorosną, a obowiązki zawodowe pozwolą ... ech, te moje marzenia i plany na przyszłość ;) Śnieżyczki zamieszkały w skrzyni na balkonie. Dołączyły do tujek i bluszczu, które - mam nadzieję - przetrwały zimowe miesiące. Jeśli się zadomowią, to co roku na przedwiośniu będą wystawiać do coraz to mocniej grzejącego słońca swoje delikatne białe płatki.

Tymczasem w całym kraju - i w górach i na nizinach - kwitnie leszczyna. Niewiele jej potrzeba, aby soki zaczęły krążyć w gałązkach. Odrobinę słońca, kilka cieplejszych dni i już są ... długie, zwisające męskie kwiaty. A żeńskie? Och, dla pań chyba jeszcze za wcześnie ;) ... są głęboko ukryte w pąkach i nie wystawiły swoich malutkich rozczochranych główek do słońca, ale ... to tylko kwestia dni :)

Pościnałam już, jeszcze zanim zdążyły obudzić się z zimowego snu, wybujałe w zeszłym roku pędy bukszpanu. Mały krzaczek gotowy jest, aby zacząć swoją wędrówkę ku upragnionemu przeze mnie kształtowi kuli. Ścięte gałązki włożyłam do wody ... może ukorzenią się i będę miała kolejne roślinki?

Wraz z nastaniem wiosny oddycham jakby głębiej ... pełniej. Tak samo jak przyroda budzę się ze snu i latam po mieszkaniu ze szmatką ... od okna do okna. Lubię, gdy słońce nie natrafia na żadną przeszkodę i bez najmniejszej trudności wdziera się w każdy kąt domu. Lubię czyste okna :) Zimą sprawa jest utrudniona. Poniżej zera praktycznie niemożliwe staje się umycie szyb, chociaż ... odrobina zimowego płynu do spryskiwaczy może zdziałać cuda ;) Teraz, gdy temperatura w dzień oscyluje koło 10 st. C ... hulaj dusza bez kontusza - jak to miał w zwyczaju mówić Władysław Syrokomla :) Lubię ten błysk ... więc myję, czyszczę, poleruję ... Jeśli o porządkach mowa, to przede mną jeszcze postrzyżyny domowników. Mały chłopiec całą zimę "zarastał" ... żal mi jego jaśniutkich loczków - tylko dłuższe kosmyki wywijają się w nieujarzmione sprężynki, ale wiosna do czegoś zobowiązuje. Nie daj się matka ... nie wymiękaj ;) Sierściuch także czeka na wiosenną odnowę biologiczną. Z nim będzie łatwiej ... serce właścicielki tak nie boli na widok nożyczek, jak matczyne serducho :) Zmiany muszą być! Koniec, basta ... toż to wiosna przecież!

Od nocy do nocy

2011-02-10T20:53:00.006+01:00

/autor: Zbigniew Murzyn/

Nim las

nim kłos,

nim noc dojrzeje.

Ktoś wygra los,

ktoś porzuci nas.

Nasz dom,

nasz ląd

znikinie gdzieś.

Odpłynie w dal biała wieś.

Będziemy snem, zorzą zórz,

morskim dnem i gwiazdą.

Pokochaj mnie z całych sił,

pokochaj mnie na sto lat.

Pokochaj mnie jakbyś był

tak młody, jak był dawniej świat.

Już zielenieje sad po burzy,

nim roztopimy się w podróży.

Ty kochaj mnie od nocy, do nocy, aż po noc.

Nim kłos,

nim las,

nim noc dojrzeje.

Masz jeszcze czas,

by pokochać mnie.

Bo jak to jest,

jak to tak,

że więdnie bez, cichnie ptak.

Zegary tak śpieszą się.

Biegną dnie i noce.

Pokochaj mnie, lesie mój,

kochajcie mnie, ranne mgły.

Darujcie mi biały strój.

Tak mało już nocy i dni.

Znów zielenieje sad po burzy,

nim roztopimy się w podróży.

Ty kochaj mnie od nocy, do nocy, aż po noc.

Piękne słowa Agnieszki Osieckiej, chwytająca za sercę muzyka Waldemara Kazaneckiego i wykonanie Haliny Kunickiej ... czyż może być coś piękniejszego? Pewnie, że tak ... ale w tym przypadku nie wyobrażam sobie, aby inne osoby były zaangażowane w powstanie tego utworu i nie wyobrażam sobie także innego motywu przewodniego do tego filmu ... jak dla mnie to majstersztyk - zarówno film jak i muzyka do niego napisana - cała ścieżka dźwiękowa, która się w nim znalazła. O czym mowa? Oczywiście ... "Noce i dnie" :) Ale ... najpierw była powieść. Niektórzy mówią, że nudna ... główna bohaterka wiecznie niezadowolona z życia ... jej małżonek nieprzystający do świata, z którego ona się wywodzi ... oboje niedopasowani do siebie, a jednak - zaryzykuję - kochający się nad życie. Pewnie, że Barbara ma w pamięci swoje młodzieńcze zauroczenie, ba ... pierwszą, wielką i niespełnioną miłość, która tak bardzo odznacza swoje piętno na życiu ich obojga - Barbary i Bogumiła. Ale, chyba każdy skrywa w swoim sercu tę pierwszą, niespełnioną, a przez to właśnie największą miłość. Barbara nie kochała Bogumiła wychodząc za niego za mąż, ale z biegiem dni ... z biegiem lat przywiązała się do niego, śmiem stwierdzić, że uzależniła się od swojego małżonka - w takim pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nie wyobrażała sobie życia bez niego ... tak samo jak on nie wyobrażał sobie egzystencji bez niej. I jak w każdej miłości, tak i u państwa Niechciców były wzloty i upadki ... szczęśliwe chwile przeplatały się z gorzkimi wypadkami ... życiowymi tragediami. Oni temu wszystkiemu stawiali czoła. Nie poddawali się. Brnęli do przodu. I ... wraz z przeciwnościami losu pojawiła się miłość, która powoli dojrzewała, z czasem się umacniała. Trudne, ale zarazem piękne to było uczucie. Miłość nie jest prosta ... zwłaszcza ta najmocniejsza bywa wystawiana na wiele prób. Takie jej prawo ...

Maria Dąbrowska wplotła do swojej powieści zachowane w pamięci obrazy z dziecięcych i młodzieńczych lat. Wychowana koło Kalisza - przecież to powieściowy Kaliniec (pod rosyjskim zaborem tak nazywał się Kalisz) we wsi Russów - pierwowzór Serbinowa pisarka, oddała w tej powieści część siebie, część swoich myśli, garść nadziei, wiary ... w miłość, wolność jednostki, niepodległość Polski. Jakiś czas temu przeczytałam "Dzienniki Marii Dąbrowskiej" ... teraz przewracam ostatnie karty "Nocy i dni" ... ekranizację powieści mam przed oczami od namłodszych lat - ileż to razy TVP nadawała serial pod takim samym tytułem. I ... niezmiennie jestem zauroczona. Czytając powieść, od pierwszych jej stronic mam przed oczami nikogo innego jak Jadwigę Barańską i Jerzego Bińczyckiego ... nie wyobrażam sobie, aby główne role w ekranizacji powieści były powierzone innym aktorom. Może to moje skrzywienie, moja pogoń za tym co minęło, za wspomnieniami z dzieciństwa ... ale ten film oglądany ... ponad ćwierć wieku temu ... musiał wywołać na mnie duże wrażenie, skoro pozostał na zawsze w mojej pamięci. Jego bohaterowie na zawsze wryli się w wyobrażenie moich "Nocy i dni" i już tak pozostanie ... nic tego nie zmieni. Tak jak nic nie zmieni miłości Barbary i Bogumiła ...

Miłość niejedno ma imię ... i wszyscy doskonale o tym wiemy. Życie weryfikuje nasze wyobrażenie o niej. Potrafi być piękna, porywająca, taka na zabój lub ulotna jak wiatr ... nieszczęśliwa, podstępna, burzliwa, ale i urocza, niewinna, spokojna jak tafla jeziora w bezwietrzną noc i ... ta najważniejsza ... tylko nasza ... moja i Twoja ...

I obojętne jaka ta miłość tak naprawdę jest ... bez niej życie nie miałoby sensu, byłoby bez barw, nijakie. Przeżywając ją jesteśmy bogatsi, pełniejsi, odporniejsi na to, co rzuca nam los ... i ... jak to w powieści:

„Miłość (...), któż dociecze z jakich pobudek powstaje, czym wzrasta, żywi się i umiera, któż przewidzi, jakie niesie za sobą pokusy, odstępstwa i manowce, do jakich prowadzi zwycięstw i cnót. Możebne, że wielka miłość jest zawsze rezygnacją z czegoś, bez względu na to, co jej rezygnacją być każe. A czymkolwiek jest i skądkolwiek się wywodzi, nic temu nie zaprzeczy, że istnieje pomiędzy nimi dwojgiem, zagubionymi śród świata. Trzeba ją nieść, a jeśli tak wypadnie, to ją dźwigać, lub ku niej wzlatać z nizin i snuć ją przez siebie, i brać w siebie razem ze wszystkim, co ją krzywi, brudzi, czy może tylko wikła.”

cyt. Maria Dąbrowska - "Noce i dnie"

tak samo i w życiu bywa ...

Dzień miłości tuż tuż ... a więc miłości Wam kochani życzę ...

Labarnerie

Pieczemy ciasteczka?

2011-02-09T11:01:00.003+01:00

Na tak zadane pytanie mój mały chłopczyk zawsze odpowiada jednakowo ... pieczemy :) I nic w tym dziwnego, skoro to taka pierwszorzędna zabawa. Tym razem wypróbowaliśmy dopiero co kupione, nowe foremki ... największym powodzeniem cieszył się ... kwiatuszek - zupełnie nietypowo jak na chłopca ;) Mały znalazł swój własny sposób na wycinanie kształtów ... wbijał foremki kolejno, jedną obok drugiej i dopiero później podnosił każdą z nich i wyjmował powycinane formy na blachę. Praca poszła migiem ... mama wałkowała ciasto, a jej mały pomocnik wykonywał pozostałą pracę - tak to ja lubię :) Ciasteczka upiekły się w oka mgnieniu ... jak na ciasteczka przystało, a później była prawdziwa uczta jak u Puchatka - ciepłe mleko i chrupiące ciasteczka (takie nakrapiane wyszły, czego powodem jest mąka żytnia).

Przepis na pszenno-żytnie ciasteczka oczywiście zamieszczę w moich kulinarnych zapiskach.

Z braku wolnego czasu tylko tyle na dzisiaj, ale już wkrótce ... po feriach nowe wieści ze Starego Młyna :)

P.S. A na koniec prośba do Was Kochani ... czy ktoś z zaglądających do "Mojego wygnanka" ma może jakieś doświadczenia związane z targiem staroci w Wałbrzychu? Podobno w każdą niedzielę miesiąca odbywa się takowy na Piaskowej Górze, a w drugą niedzielę miesiąca na wałbrzyskim rynku ... czy to prawda? Czy warto się tam wybrać? Będę wdzięczna za wszelkie informacje :)

Labarnerie

Ach ... przenieść się tam gdzie świeci słońce

2011-01-30T20:20:00.004+01:00

To moje marzenie ... na tę chwilę ;) Na zewnątrz pochmurno non stop od ... już nawet nie zliczę tych wielu dni. Słońce o nas zapomniało? Obraziło się? Coraz bardziej zaczynam odczuwać jego brak. Siły mnie opuszczają. Akumulatory rozładowane niemal do spodu. I jak w takich warunkach wykrzesać z siebie odrobinę radości ... szczyptę zadowolenia? Pozostaje tylko znalezienie namiastki czegoś, co zastąpi słoneczne promienie. Okazuje się, że mogą to być przeróżne rzeczy ... i wcale nie trzeba daleko ich szukać. Są wokół nas ... trzeba je tylko znaleźć i ... dostosować do swoich potrzeb.

Ale zacznijmy od początku. Z czym kojarzy się słońce? Ze światłem. Z ciepłem. Z wakacjami. A jak wakacje, to i podróże. Jak podróże, to tylko z mapą i ... kompasem w dłoni. Kompas ... to róża wiatrów. Taaaak ... to jest strzał w 10-kę :) Róża wiatrów na pewno pomoże odegnać smutki pochmurnych dni. Na bank pomoże przenieść się - chociażby w myślach - w dalekie, ciepłe kraje. Miałabym na myśli na przykład Egipt, ale teraz tam tak niebezpiecznie się zrobiło. Kto by pomyślał, że kraj, który rokrocznie odwiedza tylu turystów, kraj który powinien kwitnąć i rozwijać się czerpiąc swój dochód właśnie z turystyki popadnie w taki zamęt, w taką niepewność jutra ... że ludzie nie wytrzymają ciągłego ubożenia, zniewagi i niełaski rządzących. Egipt - dla nas Europejczyków to kraj wakacji, słońca i beztroskich dni. Dla Egipcjan - to kraj wszechobecnej, coraz bardziej panoszącej się nędzy. Jaki będzie finał tego poruszenia ludności? Czas pokaże. Jestem dobrej myśli, co jednak nie zmienia faktu, że obawiam się rosnących w siłę grup islamskich - bo właśnie z takimi środowiskami coraz bardziej utożsamiają się obywatele Egiptu ... Mam nadzieję, że demokracja także w kraju nad Nilem wygra.

Wracając do słońca i rozterek z nim związanych ... skończyliśmy na róży wiatrów, która zaprowadziła mój tok myślenia do Egiptu, ale także do ... pokoju mojego chłopczyka. Postanowiliśmy z moim M., że czas najwyższy wynieść się z sypialnią z pokoju, który w założeniu ma stać się królestwem małego chłopczyka. W związku z nowym projektem zamiany sypialni na pokoik marzeń powstają koncepcje jego zagospodarowania i udekorowania. Mały chłopczyk, to przede wszystkim poznawanie świata - i tego najbliższego, który ma w zasięgu swojego wzroku i tego dalszego, o którym słyszy w opowiadaniach, czytanych książeczkach i oglądanych bajeczkach. Koncepcja wystroju pokoju już jest. Teraz trzeba tylko zgromadzić pasujące dekoracje i do dzieła. Tworzą się więc pomału ... na pierwszy ogień poszły zasłonki. Będą uszyte od podstaw - szaro-beżowy len z naszytym pasem jaśniejszego lnu w kolorze ecru, a na nim wyhaftowana róża wiatrów. Będzie skrzynia - prawdziwa skrzynia skarbów rodem z "Alibaby i czterdziestu rozbójników" (ulubionego opowiadania małego chłopczyka). Będzie magiczna lampa z okalającymi ją kolorowymi papierowymi łódeczkami. Będzie także stolik i krzesełko małego podróżnika ... na ścianie kontury kontynentów, a pod sufitem barwne ptaszki. Przygotowania do "wielkiej" przeprowadzki małego chłopczyka z pewnością jakiś czas potrwają ... wszystko zależy od wolnego czasu mamusi i ... budżetu tatusia ;) Łóżeczka na razie zmieniać nie będziemy, skrzynia już czeka ... jestem więc dobrej myśli :) Efekty na bieżąco będę pokazywać ... zaczynamy ... dzisiaj wspomniana róża wiatrów, od której wszystko się zaczęło - jeszcze niedokończona, ale już mi się podoba. Pozostało wyszyć litery symbolizujące strony świata, obszyć jej krawędzie i będzie gotowa do naszycia na zasłonkę. Aby sobie choć trochę pomóc w wyszywaniu na nierówno tkanym lnie, do materiału przyfastrygowałam najpierw odpowiedni kawałek kanwy o dość dużych oczkach ... powstające krzyżyki były jednakowej wielkości i zostały wyszyte w równych rzędach. Po zmoczeniu gotowej pracy nitki kanwy można z łatwością wyciągnąć spod haftu (już to przerabiałam podczas wyszywania korony na poszewce - metoda sprawdziła się w 100% - tutaj można zobaczyć efekt).

Dzisiaj jedynie zajawka tego, co jest w fazie przygotowań, ale to nie koniec inspiracji różą wiatrów. Jeśli mówię o podróżach, to nie może także zabraknąć aromatów i smaków z nimi związanych. Zapach i smak przygotowywanych potraw tworzą w ogromnej mierze ... przyprawy. Moje do tej pory spoczywały sobie w zakręcanych słoiczkach i każdy z nich musiałam wyciągać po kolei, aby natrafić na tę przyprawę, której właśnie potrzebuję. Teraz mam ułatwione zadanie ... wszystkie zapachy są już na wyciągnięcie ręki. Tylko odkręcać i doprawiać potrawy ... przyprawy świata już zawsze będą w zasięgu rąk. Do powstania etykietek przyczynił się właśnie symbol róży wiatrów - na co dzień przypominają mi o odbytych podróżach oraz smakach tych dalekich, ale także i bliskich nam krajów.

Etykietki, aby zbyt szybko się nie niszczyły, wymagają polakierowania bezbarwnym lakierem lub naklejenia na nie wyciętych kółek z samoprzylepnej przezroczystej folii - ja zastosuję ten drugi sposób.

Troszkę cieplej zrobiło się za sprawą róży wiatrów? To jeszcze dołożę do pieca ;) Co sprawia, że nasze szare dni stają się jaśniejsze i przyjemniejsze? Dla mnie są to na pewno chwile spędzone w kuchni ... ostatnio piekarnik pracuje na najwyższych obrotach. I dziwną prawidłowość zauważyłam ... im więcej puchmurnych dni tym więcej piekę różnych pyszności. Ale kto mógłby oprzeć się takim słonecznym, jeszcze gorącym drożdżowym bułeczkom? Upieczone na rumiano, z pyszną kruszonką na wierzchu. Do tego szklanica ciepłego mleka i łyżeczka, a raczej kilka łyżeczek ;) śliwkowych powideł doprawionych cynamonem. Niebo w gębie i słońce na twarzy murowane :) Przepisy zaczerpnęłam, jak wiele z moich kuchennych faworytów, z bloga niezastąpionej Liski ... to kopalnia smakowitych przepisów - kto jeszcze nie zna, temu polecam tę stronkę :) Przepisy na drożdżóweczki oczywiście kopiuję do swojego kuchennego notesu i z pewnością jeszcze nie raz i nie dwa bułeczki te będą królowały na naszym stole. Upieczone były wieczorem, pałaszowane jeszcze gorące ... na drugi dzień równie smaczne ... cóż w tym dziwnego, że tego następnego właśnie dnia w godzinach wczesnowieczornych pozostało po nich jedynie słodkie wspomnienie :)

I jak? Odrobinę słońca udało się chwycić? Chociaż malutki złocisty promyk rozjaśnił smutne twarze? Jeśli tak, to zadanie na dzisiaj wykonane :) ... to taka moja osobista namiastka upalnych dni i okruchy wakacyjnych wypraw.

Labarnerie

Płatki śniegu lecą w dół (a raczej leciały) ... i na poduchy moje też :)

2011-01-13T23:49:00.008+01:00

Od czego zacząć pierwszy post w Nowym Roku? Trochę późno jak na pierwszy noworoczny wpis, ale lepiej późno niż ... później :) Tak więc może zacznę od podziękowań? A te należą się Wam ... tym wszystkim, którzy do "Mojego wygnanka" zaglądacie i zostawiacie ślad swojej bytności - bądź w formie komentarzy, bądź też poprzez maile. Miło mi niezmiernie, że to co robię, piszę, pokazuję kogoś obchodzi ... że może ktoś z zaglądających do mnie gości czerpie z tych wizyt choćby niewielką przyjemność - bardzo chciałabym, żeby tak właśnie było :) Cieszy mnie to przeogromnie, bo czymże byłby blog ... nie tylko mój, ale w ogóle blogowy świat, gdyby nie było czytających i podglądających ... Tak sobie przeglądałam ostatnio moje wpisy od tego najświeższego do najstarszego - za trzy miesiące to będzie już dwa lata mojej przygody z blogspotem - i ... nawet jestem zadowolona z tego co zobaczyłam, co sobie przypomniałam, bo pamięć ludzka jest ułomna ... a ten blog pozwala mi niezapomnieć ... I to jest w tym wszystkim najważniejsze ... uchronić od zapomnienia ... Dziękuję za Waszą pamięć i miłe słowa, które do mnie docierały przez ten cały okres mojego blogowania - chociaż krytyka także jest mile widziana, bo to ona hartuje nasze dusze - wierzę, że właśnie rozpoczęty 2011 rok także będzie pod tym względem nie gorszy niż dwa poprzednie :) Mam nadzieję, że nie zanudzam Was moimi wpisami. Staram się, aby były atrakcyjne zarówno dla mnie - ku pamięci, ale także dla moich gości - może stało się i tak, że ktoś z Was zainspirował się tym czy owym podczas wizyty w "Moim wygnanku". Jeśli mogę sobie czegoś w tym Nowym Roku życzyć, to życzę sobie takich wspaniałych gości jak dotychczas i zachęcam tych, którzy może przez przypadek na mój blog trafili, aby zostali chwilkę dłużej ... marzę o tym, żeby wiele z Was poznać osobiście ... zobaczymy, może uda się to w tym roku zrealizować ... :)

**************

Ponieważ jeszcze sprzed świąt mam twórczego lenia, więc handmadowo nic szczególnego do pokazania nie posiadam. Wykpię się tymczasem rudawskimi kadrami. Wiele ich nie ma, bo i pogoda nie dopisała na wędrówki - mróz około 10 st. C, przy tym spory wiatr zniechęcały do wychodzenia za próg domowego ciepełka. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie wyciągnęła moich panów na zimową tułaczkę :) Za to po powrocie ze spaceru świąteczne smakołyki migiem znikały ze stołu. Zdjęcia są w naturalnych szaro-białych kolorach ... z kapką czerwieni na sam koniec. Taka pora roku - nareszcie białe święta Bożego Narodzenia ... tylko słoneczka brakowało ...

Ale żeby nie było, że tak na maksa mnie ta niemoc twórcza opanowała, pochwalę się moimi - nareszcie skończonymi - zimowymi poduchami. "Na zdjęciach powyżej pada śnieg ... generalnie od półtora miesiąca z hakiem pada prawie non stop, to i na poduszki także śnieżynki zleciały :)" - ten tekst napisałam już jakiś czas temu, bo bieżący post powstaje już ponad tydzień ... prawie dwa i niestety stwierdzenie to zdążyło się "nieznacznie" :) zdewaluować - śnieg stopniał, pozostały góry czarnego pośniegowego błota, z nieba siąpi deszcz, jest szaro i ponuro. Ale poduszki skończone ... będą czekały na ponowne opady śniegu, bo Pani Zima nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa ...

Poszewki kupiłam gotowe za kilka złotych w jednym z sieciowych sklepów - grubo tkany len doskonale nadał się do wyszycia na nim gwiazdkowego wzoru. Oczywiście królują krzyżyki, bo inny rodzaj haftu jest mi, póki co, nieznany :) Dodatkowo ozdobiłam poszewki taśmą z ząbkami. Efekt sami oceńcie ... :)

I jeszcze na koniec świeżynka ... dzisiaj przyniesiona z kiosku - najnowszy numer "Werandy", a w nim jak zwykle same cudeńka ... piękne wnętrza, a wśród nich te, które najbardziej mnie urzekły ... popatrzcie sami ...

... to prowansalskie poddasze w Kazimierzu nad Wisłą. Pokazuję tylko kilka zdjęć - to taka zachęta, abyście moi drodzy goście zajrzeli do lutowego wydania "Werandy". Ale ... kogo ja namawiam, przecież my wszystkie jak jeden mąż ;) uwielbiamy przeglądać tego typu magazyny wnętrzarskie. Ja to robię wciąż i na nowo ... wertuję kartki tych świeżo kupionych, ale też tych już po wielokroć przejrzanych. Zbieram je z umiłowaniem i gromadzę hurtem niemalże ... tylko dlaczego miejsca w moim mieszkanku wciąż tak mało?

I na koniec coś naprawdę najważniejszego, czym pragnę się z Wami podzielić. Znacie blog Jolanny? ... Pewnie, że tak - kto go nie zna :) A więc z pewnością zauważyliście, że do kilku dzisiejszych zdjęć pozowała przeurocza, moja własna kamieniczka. Domkami Jolci zachwycałam się od zawsze ... zresztą cały blog tej niezwykłej dziewczyny, to cudne miejsce, do którego zaglądam od samego początku jak tylko powstał. I kibicuję jej ogromnie, bo talent ma dziewczyna jak mało kto :) Te domki chodziły za mną już od dawna i w końcu, gdy zobaczyłam ten, to wiedziałam, że muszę go mieć ... moja własna kamieniczka :) Jeszcze raz dziękuję Joluś :)

Tym optymistycznym stwierdzeniem żegnam się z Wami Kochani i zapraszam do zostawiania śladów Waszych odwiedzin u mnie, bowiem z blogowych statystyk wynika, że stronkę tę dziennie odwiedza pokaźna liczba internautów ... zachęcam zatem do ujawnienia się tych, którzy do tej pory może nie mieli odwagi ... z miłą chęcią Was poznam :)

Labarnerie

Szykujemy się na ten jedyny dzień w roku

2010-12-21T13:06:00.001+01:00

Na święta dla Was Kochani kolęda ..., a raczej polska wersja znanego chyba wszystkim utworu "Last Christmas" - "Kolęda dwóch serc". Czy mogłoby być inaczej, gdyby na Boże Narodzenie nie zaśpiewał tutaj mój ulubiony rodzimy artysta :) Tym razem w kwartecie z Andrzejem Lampertem, Kubą Badachem i Mietkiem Szcześniakiem ...

Muzyka jest w moim domu niezwykle ważnym ocieplaczem klimatu i twórcą magicznego nastroju, a muzyka wykonywana przez Andrzeja Piasecznego zajmuje wyjątkowe w nim miejsce. Ale nie chcę dzisiaj pisać o muzyce i mojej fascynacji tym Artystą ... dzisiaj jest pora na to, aby podzielić się z Wami świątecznym klimatem z mojego gniazdka. Dużo tego nie będzie, bowiem w święteczny czas powitają nas ukochane Rudawy ... co tam się będzie działo z pewnością napiszę i pokażę po powrocie. Niemniej jednak domek jest wysprzątany i delikatnie ozdobiony na powitanie poświątecznych gości, których się spodziewamy ...

Retro zawieszki będą ozdobą prezentów, którymi mam nadzieję obdaruje nas św. Mikołaj :)

Choinka już czeka na przybycie Jegomościa z białą brodą ... tym razem duży udział w ubieraniu, co prawda sztucznej, ale jednak choinki miał najmłodszy członek naszej rodziny - w zeszłym roku podobały mu się te wszystkie świecidełka, ale dopiero w tym roku miał wielką radochę z wieszania własnymi rączkami bąbek, a przede wszystkim tych czerwonych mikołajów, niewielkich skrzatów, delikatnych aniołków, mieniących się reniferów ...

Klimat świąt wyziera w naszym domu z każdego niemal kąta, ale przecież to nie błyszczące ozdoby, nie góra prezentów pod choinką są w tym magicznym okresie najważniejsze. Staram się nie gubić w przedświątecznym szaleństwie tego, co nienamacalne, nieuchwytne, a jednak tak ważne. Pamiętajmy, że Boże Narodzenie to czas pełen magii, w którym co roku - od niepamiętnych już lat - tak radośnie i z wielką wiarą obchodzimy narodzenie małego Jezusa ... naszego zbawiciela ... Radujmy się w ten czas i spędźmy go grzejąc się w cieple ludzkiej życzliwości. Bierzmy, ale przede wszystkim dawajmy naszym bliskim to ciepło płynące z naszych serc. Bądźmy świadomi, że życie tu na ziemi nie trwa wiecznie i spróbujmy przeżyć je tak, aby nikt przez nasze uczynki się nie smucił ... mało tego, przeżyjmy je tak, aby ludzie, których ciągle spotykamy na swojej drodze mogli szczerze o nas powiedzieć ... to jest dobry człowiek ... Tego Wam Kochani życzę w ten wyjątkowy świąteczny czas :)

A na koniec tego świątecznego wpisu posłuchajcie jeszcze razem ze mną ... "Kłopoty ze śniegiem" w wykonaniu Patrycji Goli i ... Andrzeja Piasecznego oczywiście ;)

Nastrojowo i nieco tajemniczo dzisiaj będzie

2010-11-25T00:02:00.007+01:00

Zachęcam, abyście moi drodzy goście podczas czytania dzisiejszego posta wysłuchali przepięknej arii, którą znajdziecie na lewym pasku ... "Usta milczą dusza śpiewa" - jak dla mnie cudne wykonanie :)

**********

Życząc, w poprzednim poście, sobie oraz moim gościom udanej włóczęgi w długi listopadowy weekend nie mówiłam o tym tak bez powodu ... my się trochę powłóczyliśmy po okolicy. I co z tego wynikło? Ano spróbuję dzisiaj zdać krótką relację. W Dzień Niepodległości pojechaliśmy do oddalonego od naszego domku o jakieś 20 km Czerska. Z czego Czersk słynie? O tym pisałam już w jednym z pierwszych postów na tym blogu. Tym razem odwiedzilliśmy to miejsce jesienią, gdy z nieba - od czasu do czasu - siąpiła lekka mrzawka, było mgliście i ... nieco tajemniczo. Zresztą popatrzcie sami ... można porównać z czerwcowym wypadem w zeszłym roku :) Tam też znajdziecie garstkę faktów z historii zamku ... a wiecie, że Królowa Bona, o której zupełnie niedawno pisałam zapisała się chwalebnymi uczynkami jeśli chodzi o zamek w Czersku? Kto ciekawy niech zajrzy tutaj :)

Teraz trochę widoczków łąk i sadów okalających zamkowe wzgórze ...

Nadszedł czas na nasze odkrycie ... widzicie, będąc w jakimś miejscu po raz pierwszy nie zawsze zwracamy uwagę na detale ... takie, które nie rzucają się tak łatwo w oczy, takie których trzeba poszukać. My byliśmy na zamkowym wzgórzu jużpo raz wtóry ... czwarty ... piąty może i to co mnie osobiście w tych murach pociąga to wiekowe kamienie otaczające niewysokim murkiem całą budowlę oraz ... cegły. W tych ceglanych murach wiele jest nowych, współczesnych uzupełnień, ale jednak ogrom to budulec sprzed wieków. Zawsze miałam sentyment do tego, co ugryzione zostało przez ząb czasu ... chyba nikt, kto tu zagląda temu się nie dziwi ;) Uwielbiam spacerować pośród tych murów, wspinać się po niewygodnych i stromych basztowych schodkach i ... dotykać ... dotykać kamieni, cegieł i wszystkiego tego, co pamięta zamierzchłe czasy. Wyobrażam sobie ludzi, którzy chadzali tymi samymi ścieżkami 50, 100, 200 lat temu ... I tak obchodząc zamek dookoła, dotykając dłonią kamień po kamieniu i oglądając cegłę po cegle można odkryć prawdziwe "skarby".

To właśnie na tej ścianie znajduje się nasze znalezisko ...

Tylko popatrzcie na te cegły ... zawsze byłam przeciwna zostawianiu tego typu "pamiątek" w historycznych miejscach, ale ... powiem tak ... ma to swój urok i jest namacalnym świadectwem, że nie tylko my tu i teraz zachwycamy się tym co wieki już stoi. Wiem ... wandalom mówimy stanowcze nie, ale ... popatrzcie sami jakie "perełki" można znaleźć, gdy się uważniej przyjrzeć ...

I co? Widzieliście te daty? Najstarsza na jaką się natknęliśmy to 1800 rok. Zastanawiam się tylko, czy one wszystkie są aby oryginalne ... ale chyba raczej tak, bo kto by rył w cegłach chcąc zostawić po sobie "pamiątkę" z serii "byłem tu" i wpisywać datę wziętą z sufitu? Kontrowersyjne to bardzo, bo niby z jednej strony jest to niszczenie naszego wspólnego dziedzictwa, ale patrząc na to z bardziej romantycznej strony naszego ja ... cóż, to już nie jest takie oczywiste ...

A teraz powrót do mojego kolejnego zamiłowania ... do kolumn wszelakich, podtrzymujących portale i łuki stropów. W położonym nieopodal zamku kościółku moje ulubione detale architektoniczne także znalazły swoje miejsce.

Cóż mam na to poradzić, że uwielbiam te strzeliste i smukłe kolumny ... zawsze zwracam na nie baczną uwagę i utrwalam na matrycy mojej lustrzaneczki :)

A teraz coś zgoła innego ... coś co doprowadzi mój dzisiejszy wpis do punktu kulminacyjnego, którym będą ... nowe tworki/wytworki :) Swiatło i ciepło płynące prosto z jego źródła jest czymś, czego nam w takie szare jesienne dni w szczególności potrzeba. Najpierw króciutki spacerek po moim misteczku, a właściwie po niewielkim placyku i jego okolicach gdzie ostatnio uruchomiono fontannę. Najładniej prezentuje się wieczorem, gdy ciemno na dworze ...

I oświetlona kościelna wieża ... też bajecznie wygląda.

Na kilka zdjęć więcej zapraszam na mój fotograficzny blog ... nie chcę powtarzać zdjęć i tu i tam tych samych, więc kto jest ciekawy proszę bardzo link :)

A więc ... światło ... w moim domku króluje po zmierzchu.

Lubię ciepłe światło lamp i nade wszystko światło świec, których zużywam ogromne ilości. Dzisiaj pokażę, właśnie w świetle tealightów, moje nowe starocie. Przerobiona własnoręcznie, znaleziona jeszcze latem na pchlim targu i kupiona za ... 1 złotówkę :) metalowa, obrotowa taca ze szklanym blatem. Po rozebraniu na części pierwsze pomalowałam ją najpierw czekoladową bejcą, a później przetarłam białym akrylem i ponownie maznęłam bejcą, aby nadać jej gładkość i delikatny ... bardzo delikatny połysk. Pod szkło włożyłam wydruki ... takie, które kojarzą mi się z upływającym czasem, a więc zegarowe tarcze w stylu vintage, pięknie wykaligrafowany list sprzed lat oraz klimatyczną kopertę ... Całość przedstawia się następująco ...

Miało być coś jeszcze, ale myślę, że na dzisiaj wystarczy ... z tego co miało być, a nie będzie stworzę oddzielny post w już odrobinę świątecznym nastroju. A więc do zobaczenia następnym razem :)

P.S. Dzisiaj wgrałam zdjęcia z dwóch różnych serwerów ... zamek w czersku z flikra, a reszta zdjęć jeszcze poprzez imageshack ... zobaczymy jaka będzie różnica.

Architektoniczne detale i coś jeszcze ...

2010-11-09T19:41:00.009+01:00

Nadal walczę z zamieszczaniem zdjęć na blogu ... ten imageshack, z którego korzystam zupełnie nie spełnia moich oczekwiań ... zacina się, fotki na blogu okropnie długo się otwierają, jeśli w ogóle się otwierają :( A przecież mają już i tak niewielkie rozmiary ... Może ktoś z Was, zaglądających tu do mnie, zna jakiś niezły serwer, na który można ładować zdjęcia i żadne problemy z ich zamieszczaniem na blogu i otwieraniem się nie występują? Pomijając picassę oczywiście, bo tam limit mi się skończył o czym już pisałam. Napisanie każdego nowego posta przyprawia mnie niemalże o ból głowy. Napisać to żaden problem - z reguły ;) ale dodać zdjęcia? Jak już się z tym uporam i otwierają się bez kłopotów to okey, ale jeśli nie chcą się pokazać, to złość mnie wielgachna nachodzi ... i się wściekam ... to co mogłabym zrobić w mig zabiera mi zbyt dużo czasu. A czas jak wiadomo z gumy nie jest i ciągle go mało. Nie wiem, czy to przetrwam i się nie poddam ... jeśli nie znajdę jakiegoś sposobu na zamieszczanie zdjęć, to może być różnie. Cóż, póki co, jestem i walczę ...

*********

Poprzednio pokazywałam zawieszki, jakie sobie wykombinowałam do łazienkowych słojów na sól do kąpieli. Tak mi się spodobało wymyślanie wzorów i klejenie na kartoniki ... później lakierowanie, że oto następna partia wyszła spod moich rąk. Tym razem etykietki/zawieszki zawisły na słoikach, w których przechowuję suszone grzyby. Miałam na te grzyby poszyć płócienne woreczki, ale okazało się, że w woreczku grzyby wilgotniały. Podsuszyłam je więc na kaloryferze i jeszcze ciepłe przełożyłam do wyparzonych słoików, szczelnie zakręciłam ... i to był strzał w dziesiątkę :) Teraz już nie wciągają wilgoci, której w kuchni zawsze jednak trochę jest. Zawieszki są oczywiście dwustronne, co widać na poniższych zdjęciach. A zdjęcia robione wieczorem przy sztucznym świetle oraz w ciągu dnia - stąd jedne są w chłodnej, a inne w ciepłej tonacji barw.

Jeśli już jestem przy kuchennych klimatach, to pokażę także zawieszkę, która będzie przyczepiona do troczka obwiązującego pokrowiec na nieużywane codziennie sztućce. Na razie tylko zawieszkę mam ... i sztućce oczywiście, ale nad pokrowcem także pracuję - co z tego, że w zakamarkach mojej łepetyny, póki co, pomysł się rodzi :) ... mam nadzieję, że uda mi się go jakoś w miarę estetycznie uszyć ... wkrótce.

W wolnych chwilach ... wieczorami zazwyczaj, choć to nie jest dobra pora na tego typu robótki, przewlekam igłę z nawleczoną w jej ucho muliną w tę i we w tę poprzez białą drobniutką kanwę. Stawiam krzyżyk za krzyżykiem i w ten sposób powstają haftowane detale ... tym razem zakochałam się ;) w klasycznych kolumnach, takich które zwykle podpierają belkowania oraz łuki stropów. Kolumny, jak każdy wie, stosowano już w architekturze czasów starożytnych i poprzez wieki pełniły i nadal pełnią tę zaszczytną i niezwykle dekoracyjną funkcję. Kolumny kamienne, drewniane, ze stali czy żelbetu to nic dziwnego, ale kolumny z krzyżyków? U mnie tak ... jak najbardziej są mile widziane, a ostatnio nawet pożądane. Mam już piękną barokową kolumnę o skrętnym trzonie, gotowa jest także ta wzorowana na starożytnych kolumnach jońskich, którą wieńczy blado-różowo kwitnące pnącze i ostatnia - ale myślę, że będzie ich o wiele więcej, bo to niezwykle przyjemny detal do wyszywania - wokół, której wdzięczą się starożytne kariatydy. Ta ostatnia już znalazła swoje zastosowanie ... ozdabia pokrowiec na telefon komórkowy. Muszę przyznać, że nietuzinkowa to ozdoba ... Gdzie znajdą swoje miejsce pozostałe kolumny oraz te, które dopiero mam nadzieję wyszyć? Czas pokaże ... jak to w historii bywa, tak i u mnie czas ma ogromne znaczenie. Zdjęciom krzyżykowych kolumn towarzyszą fotki małej budki na kiju ... zdobi mój niewielki balkonowy ogródek i nawet już pewni lokatorzy chcieli się do niej wprowadzić. Ornitolog ze mnie żaden, co stali bywalcy "Mojego wygnanka" zapewne pamiętają, więc nazwy ptaszków nie przytoczę, a zdjęcia niestety nie zdążyłam zrobić ... gdy podeszłam bliżej do okna spłoszyły się te maleństwa i na razie nie widziałam, aby ponownie pojawiły się na moim balkonie. Jedno wiem na pewno - nie były to wróble ... hahaaaa.

To byłoby tyle na dzisiaj. A nie ... właśnie, że nie. Od rana pochmurnie na dworzu dzisiaj było i żadnej nadziei na poprawę pogody nie miałam ... siąpiło z góry, buty namakały od dołu, no - żadnej miłej niespodzianki ze strony jesiennej aury się nie spodziewałam. W pewnej chwili, jak na zawołanie, ale tylko na minut kilka wyjrzało przez jakąś dziurę w niebie słonko i oświetliło półkę, na której właśnie co zmieniłam dekorację :) Wszystko już chyba znacie, ale do tej pory inne miejsce w moim domku zajmowały te ... stojki. Nie mogłam się oprzeć i kilka zdjęć w słoneczku zrobiłam. A jak zrobiłam, to i pokażę, aby na marne nie poszło to moje cykanie.

I jeszcze zajawka. W takim stanie przywiozłam to "coś" i w takim stanie na razie pozostanie ... aż przyjdzie na to odpowiedni czas ... bo u mnie, z reguły, wszystko musi odleżeć zanim wpadnie w moje łapki. Nie wiem, czy pokażę jak w całej okazałości się obecnie prezentuje. Może dopiero po mojej "renowacji" będzie dane "światu" obejrzeć jego oblicze ... któż to wie? Jak zwykle ... czas pokaże.

Nie mogę się oprzeć, aby mojego sierściucha tu nie wrzucić ... pchał się dzisiaj przed obiektyw. Gdzie ja z aparatem tam i on ... udaje, że śpi szelma, żeby go nie wyrzucić do siebie ... A niech mu tam ...

Przed nami długi weekend ... jeszcze tylko jutrzejszy dzionek i można wyruszać na podbój świata ... na całe cztery dni :) Zatem miłej włóczęgi sobie i moim miłym gościom życzy ...

Skarby morskiej toni ... skarby przeszłości ...

2010-11-03T23:23:00.005+01:00

Tak się zastanawiam ... czy zdjęcie sprzed pokazać na początku, czy na końcu? Nie lubię takich zestawień i z reguły sama ich nie tworzę, ale skoro takie zdjęcie sprzed posiadam, to czemu nie skorzystać? A więc teraz, czy później? Może jednak teraz ... a żeby nie było takie smutne i samotne to w towarzystwie słonecznej jesieni je umieszczę. A co? :) Oto one ... dwa słoje kupione z przeznaczeniem do ... a właśnie, że nie do kuchni, a do łazienki heheeee.

Gdy je tylko zobaczyłam, to od razu sól do kąpieli w nich widziałam ... Lubię niespieszną wieczorną kąpiel w towarzystwie klimatycznych drobiazgów. To w wannie zbieram swoje niepoukładane myśli i właśnie w oparach gorącej wody zmieszanej z wonią mięty lub lawendy wracam pamięcią do tego, co minęło ... podróżuję po zakamarkach mojej duszy i odwiedzam miejsca, o których tak naprawdę niewiele wiem, spotykam ludzi, których tak dawno nie widziałam, a także tych, których nie dane mi było poznać. Te szklane słoje miały być właśnie takie, jakie bywają te moje wieczorne myśli ... nastrojowe, dotknięte zębem czasu, pełne wspomnień i skarbów wyłowionych z morskiej toni ... I takie też chyba mi wyszły. W każdym razie moje oczy śmieją się na ich widok ... i o to chodzi. Wieczka przemalowałam i postarzyłam, bo inaczej to sobą bym nie była. Zrobiłam do nich etykietki/zawieszki ... nawet dwustronne są (gdzieś tam niżej widać). Opracowałam wzór, który wydrukowałam na ... papierze śniadaniowym, przykleiłam dwustronnie do tekturki i polakierowałam, bo wiadomo ... w łazience wilgoć, a póki co stać będą na przywannowej półeczce, więc przed wodą muszą być zabezpieczone.

Łazienkowym słoikom partnerują złocące się w słońcu jesienne trawy, ostatnie już chyba w tym roku stokrotki zebrane przez Kubuśka dla mamy, a także ... majowe konwalie. Dziwne? Spotkałam je przechadzając się w sobotnie popołudnie po lesie. Wisiały w koszyku przyczepionym pod małą kapliczką na drzewie. Oczywiście są sztuczne, ale mimo to cieszą moje oczy ... i tak ładnie wkomponowały się w kolorystykę moich nowych/starych nabytków :)

Tak już na koniec dzisiejszego posta pozwolę sobie zamieścić króciutki wiersz ... niech będzie świadkiem, że pamiętamy, i to nie tylko raz do roku ...

Jest listopad czarny, trochę złoty,

mokre lustro trzyma w ręku ziemia.

W oknie domu płacze żal tęsknoty:

Nie ma listów! Listonosza nie ma!

Już nie przyjdzie ni we dnie, nie w nocy,

złote płatki zawiały mu oczy,

wiatr mu torbę otworzył przemocą,

list za listem po drodze się toczy!

Listonosza zasypały liście,

serc i trąbek złocista ulewa!

ach i przepadł w zamęcie i świście

list, liść biały z kochanego drzewa!...

"Listopad i listonosz" - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Niech pamięć o tych, co odeszli na zawsze z nami pozostanie ... to są przecież takie nasze małe skarby przeszłości, o które trzeba dbać.

Brassica oleracea et Regina Bona

2010-10-28T09:35:00.005+02:00

Brassica oleracea to dobrze znane nam wszystkim warzywo pochodzące z rejonu Morza Śródziemnego, gdzie jest uprawiane od wieków. Znali je i wysoko cenili starożytni Grecy i Rzymianie, a do Polski przywiozła je dopiero w XVI wieku ... królowa Bona i od tej pory, a to już prawie 500 lat za pasem, jest lubianym w naszym kraju warzywem.

O czym piszę? O kapuście ... włoskiej oczywiście. Warto wiedzieć, że smakiem i wartością odżywczą przewyższa kapustę białą. Zawiera m.in.: sód, potas, magnez, wapń, mangan, fosfor, karoten, witaminę E, B1, B2, B6, C, kwas nikotynowy - tyle cennych witamin w jednej zielonej pomarszczonej główce.

Zainspirowana, wszechobecną na naszych targach i w każdym warzywniaku na rogu, kapustą postanowiłam zajrzeć w lata, w których przyszło żyć niezwykle silnej kobiecie, którą z pewnością była Bona Sforza. Ależ zestawienie :) kapusta, którą przytargałam z targu zaprowadziła mnie w XVI wiek ...

Obraz "Portrait of a Lady" namalował około roku 1500 nieznany nam dzisiaj włoski artysta (prawdopodobnie widnieje na nim Bona Sforza)

A to grafika bliżej nieokreślonego obrazu ... autor i data nieznana, także przedstawia Bonę.

"Wraz z przyjazdem do Polski koronowanej w roku 1518 Bony zawitała do nas moda włoska. Przyjęła się ona głównie na dworze królewskim i wśród bogatego mieszczaństwa krakowskiego. W kroju sukien charakteryzowała się ona przede wszystkim silnym wydłużeniem i usztywnieniem staników (tzw. busto), które spłaszczały piersi - kto w dzisiejszych czasach myślałby o tym :), a przez zastosowanie kwadratowego, silnie wyciętego dekoltu uzyskiwano efekt poszerzenia torsu. Spódnice były suto sfałdowane. Jako dodatkowe zdobienie sukni stosowano rozcinanie rękawów i wysuwanie przy staniku i rękawach drobnych wypustek lub dużych fałdów białej, cienkiej koszuli. W związku z tym bielizna i jej zdobienie stały się ważnym elementem ubioru. Koszule szyto z cienkiego płótna lub białego jedwabiu. Wykańczano je drobnym marszczeniem około brzegów regularnymi, ozdobnymi ściegami wykonanymi najczęściej z czarnego jedwabiu, rzadziej za pomocą złotych lub kolorowych nici. Rękawy tej części garderoby były najczęściej doszywane co umożliwiało ich częstą zmianę.

Jako nakrycie głowy zaczęto nosić złotą siatkę z naszytymi na nią rozetkami z barwnych kamieni zwaną crinale. Często nakładano na nią beret, czarny bądź w kolorze sukni. Jego brzegi były czasem fantazyjnie marszczone, rozcinane, załamywane i zdobione klejnotami."

(opis zaczerpnęłam z internetu i tylko nieznacznie zmieniłam)

Tak mogły ubierać się damy dworu królowej Bony

... zresztą chyba wszyscy pamiętamy serial pt. "Królowa Bona" - uwielbiałam go i nie mogłam pominąć żadnego z 12-tu odcinków ... chętnie obejrzałabym go ponownie, po latach.
"Bohaterką serialu jest Bona Sforza d'Aragona (1494 - 1557). Wywodziła się ona z jednego ze znamienitszych rodów włoskich. Jako córka tytularnego księcia Mediolanu i Bari wyrosła w atmosferze wielkiej polityki, rywalizacji rodów o poszczególne księstwa, przemyślnych forteli i intryg dworskich. Odebrała niezwykle staranne wykształcenie. Biegle władała hiszpańskim i klasyczną łaciną, której znajomość wywołała ponoć podziw profesorów Akademii Krakowskiej. Królową Polski została w 1518 roku. Szybko zyskała duży wpływ na swojego męża - Zygmunta Starego. Była postacią kontrowersyjną. Miała zagorzałych zwolenników i zaciekłych wrogów. Pierwsi cenili ją za mądrość, przenikliwość i dalekowzroczność w sprawach politycznych. Drudzy zarzucali jej zuchwałość, despotyzm, żądzę władzy i mieszanie się do polityki. Serial Janusza Majewskiego ukazuje ją jako kobietę twardą, rozsądną władczynię, która wszakże nie zdołała osiągnąć zamierzonych celów."
(opis zaczerpnięty z http://www.filmweb.pl/)

No i oczywiście niepowtarzalne i mistrzowskie kreacje: Aleksandry Śląskiej jako Bony oraz Zbigniewa Kozienia grającego Zygmunta Starego niezapomniane ... Gdy myślę o królowej Bonie, to przed oczami mam wizerunek Aleksandry Śląskiej ... zawsze. Serial został zrealizowany w 1980 roku ... miałam wtedy 9 lat, a do dzisiaj pamiętam wiele szczegółów z każdego niemal odcinka. Jeśli miałabym wytypować ulubiony film okresu PRL-u to oprócz kilku kultowych już komedii byłaby to na pewno "Królowa Bona".

Niezapomniana Aleksandra Śląska, o której rolach teatralnych i filmowych oraz o jej życiu należałoby oddzielny post napisać ...

Bazylika Św. Mikołaja w Bari, Włochy - to tutaj spoczywa królowa Polski Bona Sforza d'Aragona, żona władcy Polski i Litwy - Zygmunta Starego

Natomiast miejsce spoczynku Aleksandry Śląskiej jest na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim ... muszę się tam koniecznie wybrać ... znowu naszło mnie na sentymenty i wspominki ... Zbliża się Święto Zmarłych - doskonała okazja - w tym roku oprócz odwiedzenia grobów moich bliskich zechcę udać się na warszawskie Powązki ... nie byłam tam od wielu lat ...

**********

Tak na zakończenie tej opowieści o dwóch wielkich damach naszej historii, które połączyła ... kapusta :) postanowiłam także kulinarnie zawitać w XVI wiek i na obiad ugotować coś, co mogłoby gościć na ówczesnym królewskim stole. Proste, acz pożywne ... kapustę można przygotowywać na różne sposoby, ale u mnie chyba ten najprostszy - zupa ... tak po prostu.

Kto jest ciekawy co z tego wyszło i zechce spróbować to przepis znajdzie tutaj. Smacznego.

O mojej fascynacji ...

2010-10-21T13:01:00.001+02:00

Coraz mniej czasu mam na bloga ... coraz bardziej pochłaniają mnie inne rzeczy. Szlifuję swój warsztat fotograficzny, a co się z tym wiąże ... udaję się w plener za plenerem w zawrotnym tempie. Mogłabym zarzucić ten blog setkami zdjęć ... widoczki, kwiatuszki, itp. ale przecież nie oto tu chodzi. Tu jest miejsce na wszystko to, co sprawia, że świat, w którym żyję wydaje się kolorowy, ale nie jednostajny i nie jednorodny. A więc nie tylko fotografia ... Robótek ręcznych też nie porzuciłam, ale jakby wolniej mi z nimi idzie. Chociaż dzisiaj też coś tam pokażę. A jak jeszcze do tego dochodzą takie dni jak miniony poniedziałek, to później do równowagi wracam przez kilka kolejnych :) Co tak sprawia, że jestem w siódmym niebie? Nie co, a raczej kto :) Już kiedyś wspominałam, że jestem zagorzałą fanką, taką na maksa ... zapiaszczoną :) Nie chcę zaglądających do mnie "katować" tym tematem, bo mogłabym długo i bez końca ... a wiadomo, że nie każdego moje zauroczenie musi interesować. Więc powstrzymuję się jak długo mogę ... ale już nie daję rady ... muszę ... no, muszę. Najwytrwalsi jakoś to wytrzymają, a Ci, którym nie po drodze najwyżej zrezygnują z zaglądania do mnie. Nie byłby prawdziwy ten mój blog, gdybym nie wspominała o swojej fascynacji ... bo tak to chyba trzeba nazwać. Piosenek Andrzeja słuchałam od zawsze, ale dopiero przed dwoma laty bez mała - po pierwszym koncercie, który miał miejsce w naszym miasteczku, dopadła mnie taka chęć poznania bliżej tego jegomościa i taka tęsknota za atmosferą jaka towarzyszy koncertom Jędrka i spotkaniom po, że wpadłam w wir szalonych wypadów na plenerki i na te bardziej kameralne koncerty ... Całą rodziną niemalże podążamy szlakiem trasy koncertowej, bo Karolę także urzekły piosenki wykonywane przez naszego Artystę, a i małżonek się przed nimi nie broni. Tak już mamy i jest to częścią naszego życia ... A przy tym poznaliśmy fajnych ludzi, którzy podzielają nasze zainteresowanie ... a wiadomo, w grupie zawsze raźniej i ciekawiej ;)

Wiem, że zaglądają do mnie osoby, którym też nie jest obojętna tego typu muzyka, a więc teraz coś specjalnie dla nich. Kilka fotek z poniedziałkowego koncertu, który odbył się w warszawskim teatrze Roma. Duet Piaseczny / Krajewski jak zwykle dał z siebie wszystko ... i jak zwykle było super ... :))) Dziękuję za te niepowtarzalne chwile ... :)

Ogromnie trudno jest zrobić dobre koncertowe zdjęcie, ale myślę, że z czasem będzie mi to lepiej wychodziło. Z tych też jestem zadowolona ... jak by nie było pamiątka jest :)

Na pasku bocznym możecie posłuchać najnowszej piosenki w wykonaniu Andrzeja - słowa jego autorstwa, a muzykę napisał oczywiście Seweryn Krajewski ... lekka przyjemna melodia promująca równie lekki komediowy filmik ... miłego słuchania życzę ...

************

A teraz z innego pola mojej egzystencji ... taki mały przybornik na nici sobie stworzyłam. Na wieczku widnieje leciwa reklama równie leciwej maszyny do szycia. Tak to sobie wykombinowałam ...

I coś co się tworzy ... krzyżykami ozdabiam poszewki na poduszki. Jedna jest już gotowa, druga w trakcie. Taki wzór sobie wybrałam ...

P.S. Dziękuję za komentarze pod poprzednim postem ... poruszyłam trudny temat leśnych zapomnianych nagrobków, o które, w moim przeświadczeniu, należy a nawet trzeba dbać. I nie patrzmy na to, kto tam pochowany, tylko zapalmy świeczkę na Wszystkich Świętych ... Groby naszych przodków poległych w ciągu wieków też są rozrzucone po całym niemal świecie i na pewno ciepło by się w niejednym serduchu zrobiło, gdybyśmy wiedzieli, że tam gdzieś daleko też ktoś przyszedł i światełko zapalił ...

Tym razem wędrujemy bezdrożami

2010-10-12T12:02:00.009+02:00

Wólka Pracka to ostatnio miejsce naszego sobotniego spędzania czasu. Już wspominałam ... mała na koń, a nasza pozostała trójka na spacer. W ten sposób odkrywamy nieznane nam jeszcze miejsca wśród mazowieckich łąk i lasów. Kto ma chwilkę wolnego czasu i chęć na niewielką "poniewierkę" tego serdecznie zapraszam razem z nami na wędrówkę ... ruszamy?

Zwierzęta wszelakie pozostawiamy w swoich zagrodach i piaszczystą drogą podążamy prosto przed siebie.

Mijamy zabudowania kolejnych gospodarstw i znajdujemy nietuzinkowe obrazy. A to "prawdziwa" studnia na korbę ukazuje się naszym oczom, a to drewniane słupki rozgraniczające działki sąsiadów, za pierwszym zakrętem drogi kot przycupnał na schodkach ganku, a dalej leży wielki pień po ściętym drzewie ... oczywiście wszystko to warte, według mnie:) utrwalenia na matrycy aparatu ...

Idziemy dalej ... przeskakujemy kolejne kałuże stojące nam na drodze, rysujemy patykiem na piasku tajemnicze znaki, aby w drodze powrotnej się nie zgubić ...

... a w międzyczasie podziwiamy kolory jesieni ... i utrwalamy obrazki barwnych liści, ostatnich kwiatów i dojrzewających w słońcu owoców ...

Droga prowadzi nas prosto do lasu ... wchodzimy w nadziei, że może uda nam się jeszcze wypatrzyć jakieś grzybki. Ale niestety tylko niejadalne zostały i dumnie stoją na straży leśnych tajemnic. A, że tajemnice można spotkać na każdym kroku, to może i nam się uda ...

Kolejna prosta, zakręt i nagle naszym oczom ukazuje się taki oto widok ...

Podchodzimy bliżej ... kluczymy pomiędzy drzewami od jednego krzyża do drugiego ... i pytanie za pytaniem kołacze się w głowach. Kto tu pochowany? Dlaczego nie ma żadnej tabliczki? Ale ktoś tu przychodzi ... zapala znicze ... Jaka historia się z tym miejscem wiąże? Ot, zagadka ..., którą trzeba spróbować rozwiązać.

Już po powrocie do domu, po przewertowaniu dziesiątek stron w internecie mamy ślad ... trop jakiś. Nic dosłownego, tylko strzępy informacji. Prawdopodobne są to groby niemieckich żołnierzy poległych w walkach stoczonych na tych terenach w czasie I Wojny Światowej. W związku z tym pojawiają się następne pytania ... co z takimi miejscami począć, jaki mieć stosunek do tych grobów - co, jak co, ale jednak pochowani są tu wrogowie naszych pradziadów ... walczyli, strzelali jeden do drugiego, Niemiec do Polaka i wielu z nich poległo ... po obu stronach ... niemieccy żołnierze na zawsze pozostali w tych lasach i już nie wrócili do swoich rodzinnych stron. Trudne ... Ciekawa jestem, co też na ten temat sądzą moi dzisiejsi kompani wycieczki. Może zechcecie podzielić się ze mną Waszymi opiniami ... zbliża się listopad, a wraz z nim Święto Zmarłych i Zaduszki ... no, co Wy na to?

Idąc dalej zostawiamy w tyle brzozowe krzyże i leśne nagrobki ... kolejny zakręt, rozwidlenie drogi, znowu w lewo i dochodzimy do torów. Są wąskie na trzy i pół mojej stopy. Tak, to musi być nasza piaseczyńska wąskotorówka. To ona co niedzielę mknie po tych torach. Musimy się kiedyś wybrać na przejażdżkę. Mały będzie się cieszył z jazdy pociągiem. I to jakim ... to prawdziwa ciuchcia z dymiącym kominem ciągnie kolorowe wagoniki. Taaak ... to będzie wycieczka w sam raz na ciepłą i słoneczną niedzielę.

Świetną sprawą jest tak pójść przed siebie ... po torze, po torze, po torze ... przez most ...

A w drodze powrotnej urzekły nas - a mnie na pewno ") typowo jesienne, dosyć niepozorne kwiaty - marcinki, jesienne astry. Spoglądały swoimi żółtymi oczkami spowitymi w długie rzęsy niebiesko-fioletowych i różowych płatków ... niemal zza każdego płota. I jak tu spokojnie przejść koło nich? Popatrzcie sami ...

Wraz ze słonkiem, które jeszcze tak cieplutko potrafi przygrzewać pozdrawiam wszystkich moich gości i dziękuję, że nadal do tego mojego wygnanka zaglądacie oraz miłe słowa zostawiacie :)

Spotkanie kultur

2010-10-07T16:56:00.004+02:00

Na razie dałam sobie radę z procesem zamieszczania zdjęć na blogu ... korzystam teraz z Image Shack - łatwo nie jest, bo muszę ręcznie zmniejszać rozmiar każdego zdjęcia, a po umieszczeniu ich na serwerze kopiować każdy adres URL oddzielnie i tak wstawiać do posta. Ciekawe tylko na jaki czas wystarczą mi darmowe bajty jakie Image Shack oferuje ... z moich obliczeń wynika, że powinno starczyć na jakieś 100 postów. Picasa była dużo wygodniejsza, ale cóż ... nie chcę rezygnować z pisania bloga, bo zostawiłam tu już kawałek swojego życia ... istny pamiętnik z tego wyszedł - fajnie jest wracać do dawniejszych wpisów i powspominać ulotne chwile, które nasza pamięć, nie zawsze z taką jaką byśmy chcieli precyzją, przechowuje. Zakładać nowy blog? Też mi się nie widzi, bo to będą wtedy takie oderwane od siebie kawałki ... wolę kontynuować ten, który półtora roku temu zaczęłam pisać. Jakoś pomęczę się z zamieszczaniem zdjęć ... a może z czasem wpadnę na jakiś lepszy pomysł ...

Tak więc "Moje wygnanko" żyje i ma się dobrze, co mam nadzieję będzie można już wkrótce zaobserwować :)

Kilka kolejnych postów poświęcę sprawom zaległym ... i tym bardzej i tym mniej oddalonym w czasie, w każdym razie temu co już minęło i się nie wróci.

Minioną sobotę spędziliśmy w Warszawie. W samym jej centrum na Placu Defilad. Co nas tam sprowadziło? Impreza, która odbyła się w stolicy po raz szósty - festiwal "Skrzyżowanie Kultur". Promował się chyba każdy zakątek naszego kraju. Były występy, pokazy, degustacje, wystawy ... a wszystko to spinały unijne pomysły dotyczące inwestycji w kulturę naszego kraju - oby tylko trafne, co się okaże za czas jakiś :)

Mały świetnie się bawił na stworzonym specjalnie na tę okazję drewnianym placu zabaw ... takim w rodzimym etnicznie stylu. Najbardziej przypadły mu do gustu kolorowe koguciki ... takie jak z piosenki Seweryna Krajewskiego "Kolorowe jarmarki". Całą sobotę chodził za mną ten utwór ... właśnie w wykonaniu Pana Krajewskiego, a nie w bardziej znanym - Maryli Rodowicz. A na jakiej świetnej karuzeli można było się pokręcić ... drewniane koniki, pajacyki, ptaszki ... ach ten folklor :) Myślę, że także w dziesiejszych, niełatwych dla takich wydarzeń czasach folkowy styl może być nie lada inspiracją. Popatrzcie ...

Prawdziwe spotkanie kultur, co? :) To tylko kilka zdjęć i kilka uwiecznionych na nich chwil ... zimno było ... brrr ... i nie spędziliśmy tam tyle czasu ile byśmy sobie życzyli. Ale warto było :)

Pomocy!

2010-10-06T09:49:00.003+02:00

Chciałam wgrać sobie zdjęcia do następnego posta i ... spotkała mnie niemiła niespodzianka - taki oto komunikat:

"Ups! Nie masz już miejsca. Używasz 100% swojej przestrzeni dyskowej na zdjęcia o wielkości 1 GB. Kup więcej przestrzeni dyskowej

Zdjęcia są przechowywane na Twoim koncie usługi Picasa Web Albums i zajmują miejsce w Twojej darmowej przestrzeni dyskowej na zdjęcia o wielkości 1 GB. Dokupiona przestrzeń jest współużytkowana przez usługi Gmail, Picasa Web Albums i Dokumenty Google i jest doliczana do darmowej przestrzeni. Więcej informacji"

Jak wybrnąć z tego problemu? Może ktoś z zaglądających do mnie miał taki sam kłopot i wie jak pomóc? Proszę ... jeśli nie uda się tego jakoś obejść to chyba pozostanie mi tylko zamknięcie bloga, a tego baaaaardzo bym nie chciała :(

Pierwsze ... "koty" za płoty :)

2010-10-05T15:18:00.004+02:00

Mało mnie tu ostatnio. Mimo, że od początku roku szkolnego tyle się wokół mnie dzieje, tyle nowych rzeczy się tworzy, tyle wypadów i "zwykłych" spacerów się odbyło, to wolnego czasu jak na lekarstwo. Do tego wena mnie opuściła. Nie chce mi się ... ani wgrać zdjęć ... a jeszcze coś napisać ... ufff. Czy to jesienna niemoc opanowała moją duszę? Dżdżysta chandra zawładnęła moim sercem? Melancholia jakaś wtargnęła w zakamarki mojego jestestwa? Czas temu zaradzić :) Mam nadzieję, że dzisiejszym postem zdołam jakoś przełamać ten przygnębiający czas, bo przecież ... jesień kocham i basta :)

Kilka sobotnich lub niedzielnych godzin spędzamy ostatnio w uroczym miejscu. Nie dość, że na świeżym powietrzu, wśród rodzimych pejzaży mazowieckich nizin, to jeszcze - co poniektórzy - aktywnie ten czas spędzają. Oto kilka migawek:

Już wiecie moi mili goście gdzie tak nas ciągnie co tydzień? Naaaas ... to za dużo powiedziane :) córa nas ciągnie, a my za nią ... po kilkuletniej przerwie odświeżyła swoje umiejętności jazdy konnej i znowu na dłuższy czas nie odpuści.

Nie mam nic przeciwko temu. Tym bardziej, że i zwierzyna nie przeraża mnie tak jak onegdaj rasowe wysokie konie, na których moja pierworodna z zapałem kłusowała. Nie obawiam się już tak bardzo upadku, bo do ziemi jakby bliżej, a same koniki tak łagodne, miłe, pocieszne jak żadne inne. Z hucułami już kiedyś mieliśmy do czynienia. Pewne lato spędziliśmy w Bieszczadach ... a córa wśród huculskich koników - prawie spała z nimi :) Jej miłość do koni trwa od niemowlęctwa niemalże i nie mam pojęcia po kim ona to ma :) Przechodziła przez różne etapy ... od zauroczenia, przez wielką miłość do ... no właśnie ... tak trudno znaleźć dobrą stadninę, taką w której instruktorzy zarażają swoją pasją na śmierć niemalże. W której liczy się jakość, a nie ilość. I właściciele nie są nastawieni wyłącznie na zysk, ale chcą dać z siebie i ze swoich podopiecznych wszystko to, co najlepsze. Po wielu próbach znalezienia takowej, po wielu porażkach i niepowodzeniach w tym względzie, po setkach grymasów zawodu na twarzy córki w końcu JEST :) Jeśli ktoś z Was mieszka w okolicach Warszawy i planuje sam nauczyć się jeździć konno oraz miło spędzać czas z nietuzinkowymi ludźmi i w towarzystwie milusińskich hucułów (tak, tak dorośli także na hucułach jeżdżą i sprawia im to niebywałą frajdę ... nie wiem, czy i ja się kiedyś nie skuszę :) lub dla swoich dzieci planują takie spędzanie wolnego czasu to POLECAM właśnie tę stadninę. Duży profesjonalizm i ogromny zapał do pracy właścicieli gospodarstwa oraz prawdziwie rodzinna atmosfera udziela się każdemu, kto chociaż raz przekroczy próg ... bramę tego gospodarstwa :)

Karola od pierwszej jazdy zaprzyjaźniła się ze swoim wierzchowcem ... zawsze będzie miała tego samego konia i wie, że musi o niego dbać, każdorazowo wyczesać sierść, wyczyścić kopyta, samodzielnie osiodłać ... a wszystko to bez pośpiechu. Czasu wystarczy i na obowiązki względem konia i na poprzytulanie się do jego miękkiej sierści :)

Po rozgrzewce wio w teren ... na ten moment z niecierpliwością czeka każdy pasjonat koni :)

Tym najmłodszym swój grzbiet oferuje kucyk. Nasz Kuba, który wcale nie jest odważnym dzieckiem ... tak już ma od urodzenia, że wszystko, co nowe najpierw musi pooglądać z każdej strony, popatrzeć, poobserwować i dopiero po jakimś czasie przekonuje się do nowości ... także nie omieszkał z jego miękkiego grzbietu skorzystać :)

Pierwsze koty za płoty ... czy tam jak kto woli - a moja córa na pewno - konie :) mam nadzieję, że po dzisiejszym poście "Moje wygnanko" znowu zacznie żyć swoim rytmem i zarzucę je wkrótce mnóstwem nowych wpisów :)

A zatem do następnego razu ...

Może ktoś zagłosuje?

2010-09-08T08:31:00.015+02:00

Postanowiłam wziąć udział w werandowych konkursach fotograficznych. Wysłałam swoje dwa zdjęcia. Jedno pt. "Ależ gorąco i magicznie ... było :)" zgłosiłam na konkurs "Lato w ogrodzie".

Jeśli komuś z zaglądających na "Moje wygnanko" podoba się to zdjęcie, to zapraszam do zagłosowania na nie :) (jedynie do jutra, tj. do dnia 9 września). Wystarczy kliknąć tutaj, a automatycznie zostaniecie przeniesieni na konkursową stronę Werandy. Zgodnie z nowymi zasadami brania udziału w konkursach oraz głosowania na zgłoszone zdjęcia trzeba się zarejestrować, ale trwa to tylko chwilkę, więc serdecznie zapraszam :)

Drugie zdjęcie to mój "Taniec z wiatrem" wysłany na konkurs "Romantyczna pocztówka z wakacji".

Na to zdjęcie można zagłosować do dnia 15 września klikając tutaj :) Jeśli ktoś ma ochotę to z całego mego serducha zapraszam :)

A jeśli macie ochotę obejrzeć jeszcze kilka takich "magicznych" fotek to zapraszam na swoją stronę "Przez szkiełko i oko". Na blogu fotograficznym zamieszczam zdecydowanie mniej zdjęć, ale za to są to inne fotki niż te, które pokazuję na "Moim wygnanku". Zapraszam więc do oglądania i wydawania opinii :)

Pozdrawiam

Grzybobranie i na sianie

2010-09-07T12:22:00.002+02:00

W mglisty i dżdżysty poranek zabrałam Was na spacer wśród kłosów zbóż, a dzisiaj proponuję buszowanie na sianie :) Kto chętny tego serdecznie zapraszam ...

Sierpniowy dzień był w "kratkę". Ogromne ciemne chmurzyska przewalały się nisko nad ziemią. Na ułamki sekund wychodziły zza nich ostro świecące promienie słońca. Dzięki takiemu spektaklowi "światło-cień" był to niezwykle malowniczy dzień. Postanowiliśmy się wybrać do pobliskiego lasu na grzybobranie. Nie za zimno, mokro - zbiór powinien być udany. Idąc wiejską piaszczystą drogą minęliśmy nasz stereńki kościółek,

po czym po dosłownie kilku krokach wspięliśmy się na leśną skarpę, by trawersując po nie za stromym zboczu wypatrywać brązowych, zamszowych w dotyku kapeluszy. Ukrywanie się wśród zarośli, wysokiej do kolan trawy i mokrej leśnej ściółki mają borowiki opanowane do perfekcji. Nic to jednak, i tak co chwilę dało się słyszeć uradowany głosik córy - "mam, mam!" oraz wesoły pisk synka - "ten jest mój, ja wrzucę do koszyka, ja!" Pośród takich okrzyków, mając wzrok wytężony do granic możliwości, nim się obejrzeliśmy, obeszliśmy nasze zbocze dookoła. Mniej więcej w połowie drogi ukazała się naszym oczom polana, a na niej synek wypatrzył skoszone i zwinięte w wielkie rulony siano. Siano ... to jego ulubiony, podczas tegorocznego lata, element krajobrazu. Gdy jechaliśmy na jakąkolwiek wycieczkę co chwilę wołał: "siano, siano!" Mniej go interesowały pasące się na łąkach krowy, konie, kozy i owce, a niezwykle żywo reagował na ... siano :) Takiej więc okazji nie mogliśmy przegapić. Położona przepięknie pośród zielonych pagórków łąka ze skoszonym sianem, dookoła żywej duszy nie uświadczysz, więc na co czekać? Chajda z górki wprost na wielki rulon!

Pierwszy z brzegu zwinięty ciasno walec wyschłej trawy był nasz :) A więc do dzieła. Aparat w dłoń i cyk, cyk ... takie wyszły zdjęcia:

Pa, pa siano. Do zobaczenia następnym razem.

Żeby nie być gołosłowną to pokażę także zdjęcia naszego zbioru. Co prawda w koszyku widać dopiero początek naszej wyprawy do lasu (trzy grzyby i pół sporego kosza już się wypełniło) ... im dalej w las tym było więcej i więcej takich zamszowych główek.

Półtorej do dwóch godzin takiego spaceru po leśnych bezdrożach zawsze obfitowało w pełne kosze grzybów. Suszyliśmy i suszyliśmy je dzień w dzień ... aż wyszedł nam pokaźnych rozmiarów worek suszonych grzybów ... waga pokazała ponad 2 kilogramy :) Oj, będzie i grzybowa na tegoroczną Wigilię Bożego Narodzenia i uszka z grzybami i kapusta ... też z grzybami ... i jeszcze rodzina swoją porcję dostanie ... a i do niedzielnego rosołu jeden wrzucony kapelusz nie zaszkodzi ... Jaki zapach z tego wora się po kuchni rozchodzi. Mocny, dymny a przy tym niesłychanie przyjemny :) Muszę sobie tylko poszyć jakieś klimatyczne woreczki i ozdobić je napisami lub haftem ... mam już pomysł, teraz tylko trochę czasu mi potrzeba na jego realizację.

Na koniec leśnej wędrówki taki oto widoczek rozpościera się przed moimi i Waszymi oczami :)

Już teraz serdecznie wszystkich zapraszam na następny wspólny wypad za próg Starego Młyna.

Magiczny poranek

2010-09-06T10:47:00.002+02:00

Kilka wieściszowickich migawek uchwyconych w pewien lipcowy dzień ... tak samo dżdżysty i mglisty jak ten dzisiejszy - z jednym wyjątkiem - jeszcze się łany zbóż zieleniły na polach a ich kłosy dopiero z wolna przybierały płowy odcień złota. Jakże bym chciała mieć takie widoki na co dzień. Wystarczyło wyjść za próg domu, aby tuż, tuż, na wyciągnięcie ręki mieć przed oczami zielone pagórki i bujne lasy spowite mgłą. Z szaro-mlecznego nieba spadały na ziemię lekkie kropelki prawdziwie letniego deszczu, a z rozgrzanej ziemi podnosiły się malownicze dymy mgieł. Powietrze pachniało ... ach jak pachniało! Niezwykle mocno i na przekór pogodzie o wiele przyjemniej niż w słoneczne dni. Rozpalona "wczorajszym" słońcem i zmoczona "dzisiejszym" deszczem ziemia oraz wszędobylskie wilgotne zeschłe liście oblepiające kołderką rosnące w szalonym tempie borowiki drażniły z niezwykłą siłą moje nozdrza. Spacer w taki dzień dostarcza niesamowitych wrażeń - zarówno dla oczu, dla nosa, jak i dla uszu ... bo otaczające dźwięki są zgoła różne od tych, kiedy promienie słońca ogrzewają wszystko dookoła. Tego dnia słychać było tylko ... ciszę. Przepowiadające deszcz jaskółki nie zdążyły wraz ze wstającym świtem wylecieć ze swoich kryjówek, dzięcioł gdzieś się zaszył i postanowił, póki co, nie pracować ... tak samo jak drwale, których niekiedy było słychać, jak wyżej w górach warczeli swoimi wielkimi piłami. Rodzina rudzików nie skakała jak co rano z gałęzi na gałąź i nie słychać było ich wesołego świergotu. Cisza ... ale jaka! Przesycona wilgotnym stojącym w bezruchu powietrzem, ale nie dusznym, ciasnym, a właśnie rześkim, szeroko otwartym na otaczający ją krajobraz. Ale, coż tu więcej można napisać? Może zdjęcia, choć w małym ułamku, oddadzą magiczną atmosferę tamtego poranka?

W czym problem?

2010-09-01T10:38:00.000+02:00

Cholera!

Nigdy nie miałam problemów z ortografią. A tu masz Ci los! Spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Niespodzianie. Znienacka. Chyba nawet nęka mnie już tak od kilku lat ... Taaak ... ma to jakiś związek z ciążą i urodzeniem mojego młodszego potomka. Na pewno! Właśnie wtedy, gdy ten mały szkrab wychynął na świat pojawiły się pierwsze wątpliwości. Piszę nowego posta, czy list i ciągle pytam mojej nastolatki „jak to się pisze?” Teraz też: „wyhynął” czy „wychynął”? A ona patrzy tylko na mnie i się uśmiecha. Nie mówi już nic. A ja w rozterce. Pozostaje mi jedynie wziąć do ręki słownik ortograficzny, który stał się moją codzienną lekturą, nieodzowną książką, bez której niestety ani rusz. A przecież nigdy nie miałam kłopotów z pisownią. Nawet jeśli takowe bywały, to na skrawku papieru pisałam: „z nienadzka” i „znienacka” i już wszystko było jasne. Jeden rzut oka na oba wyrazy i nieomylnie wiedziałam ..., ba byłam pewna, która pisownia jest poprawna. A teraz? Piszę dwie wersje, a nawet i trzy, a bywa, że cztery przy „trudniejszych” wyrazach ... i co? I nic. Ni h ... a! Przepraszam za wyrażenie, ale właśnie takie słowa cisną mi się na usta. Zaczęłam się martwić, że to może tak z wiekiem przychodzi. Że może z upływem czasu każdego tak dopada. Ale co to za wiek?! Przecież czuję się jednako jak moja nastolatka. Nooo, może przesadziłam odrobinę, bo problemy to jednak miewam „nieco” inne niż ona. Jednak ... na pewno nie jestem starsza niż przeciętna „20-tka” :) Nic to ... inni jednak tak nie mają, więc to chyba nie jest objaw upływających, następujących po sobie kolejno dni i nocy. Może więc to COŚ innego? Może, na przykład objaw jakiejś choroby? Alzhaimer przychodzi mi na myśl. Wiadomo, że to podstępna choroba i często dopada ludzi w sile wieku. Ani już młodych, ani jeszcze starych. Pfu ... A kysz ...

Mówi się, i to powszechna szczera prawda, że ludzi oczytanych taka dolegliwość nie dopada. A przecież ja czytam na potęgę. Ogromne ilości zadrukowanych kartek papieru przemykają przed moimi oczami. I to przede wszystkim od chwili kiedy mój szkrab się urodził. Fakt, najwięcej czytam późnymi wieczorami, także nocami, gdy ledwo słyszalny szmer mnie obudzi i nie pozwala od razu zasnąć. Ale jednak połykam książkę za książką ... jak nigdy w życiu. Przed urlopem wychowawczym, który pomału, ale nieprzerwalnie dobiega do końca tyle pisałam. Nigdy nie miałam ortograficznych dylematów. Pisma urzędowe, notatki służbowe, sprawozdania, protokoły - jak to w pracy ... praktycznie bez przerwy stukałam w klawiaturę komputera. Byłam z nią bardzo zżyta, a i literki na klawiszach nigdy mnie nie zawiodły (od razu uprzedzam domysły ... sprawdzanie pisowni w Wordzie zawsze miałam wyłączone, aby mnie w końcu nie ogłupiło i nie dopadło to, co niestety dopadło). Nawet mój Szef podpytywał mnie czasem „jak to się pisze?” Ale on cierpi podobno na dysleksję – tak mówił –więc jemu wolno, a ja nigdy wcześniej tego typu rozterek nie miałam. Więc skąd? Dlaczego? Czyżby to jednak ciąża i macierzyństwo tak ogłupiało?

Cholera!

Po wakacyjnej przerwie witam wszystkich moich czytelników ... i tych wiernych co i rusz się ujawniają i tych cicho podczytujących. To dla Was, tak na przystawkę, wakacyjna fotka ... małe preludium tego, co jeszcze tu u mnie pojawiać się będzie.

Pozdrawiam

Wpadam na małą chwilkę

2010-07-12T14:33:00.002+02:00

No cóż ... odpocznę sobie w tegoroczne wakacyjne dni od komputera. Może to i dobrze, bo pogoda nie sprzyja siedzeniu przed ekranem, ale przecież mogłabym wieczorami ... nic z tego ... w Wieściszowicach internetu brak, to znaczy jest, ale co z tego ... żadna strona otworzyć się nie chce, nie mówiąc już o napisaniu posta ... a wgrywanie zdjęć? ... można zapomnieć :( Korzystam zatem z kilku dni powrotu do cywilizacji i spróbuję nadrobić zalegości ... ale czy to jest aby wykonalne? ... chyba nie zważając na to, że tyle nowych, niezwykle ciekawych i ślicznie zilustrowanych postów na moich ulubionych blogach czeka na ... choćby ich przejrzenie. A, że ja tak nie potrafię, na chypcika, pobieżnie, migiem ... jak otwieram blog po blogu, stronę za stroną, to muszę przeczytać, pooglądać, pozachwycać się ... to mam niezwyle trudne zadanie do wykonania. Czy czasu wystarczy na komentarze? Postaram się chociaż gdzieniegdzie zostawić ślad swojej obecności. A jeszcze u siebie chciałabym co nieco napisać, pokazać ... uff ...

W Starym Młynie praca wre. Nowiutkie pokrycie dachowe prawie na ukończeniu. Jak dla mnie zbyt nowe (marzyłaby mi się ceramiczna dachówka), ale cóż ... koszty - chyba każdy to zna. Chciałoby się, ale skoro można taniej ... coś za coś :( Mimo tego myślę, że nadal można zachować charakter domu. Wymienić dach trzeba było, bo niestety zima odkryła niezliczone słabości starego pokrycia. Dach jest w pięknym czerwonym kolorze ... jak z moich rysunków z dziecięcych lat - dach był na nich zawsze czerwony, komin ceglany, białe ściany i drewniany płotek ... no właśnie, mamy dylemat odnośnie koloru elewacji. Może jakieś podpowiedzi? ... nie będę nic sugerować ... aha, okna oczywiście będą białe :)

Właściwie najważniejszym newsem, od którego powinnam zacząć dzisiejszy wpis jest informacja ... radosna wiadomość, że mój mały krasnal na dobre zaznajomił się z ... nocnikiem :) ba, polubił go i to z wzajemnością ... pampersy zeszły do podziemia - jedynie na noc wracają do łask :) Mały jest pod ogromnym wrażeniem luzu i swobody, jaka zapanowała w jego ... nooo ... majtkach :) ... w końcu docenił to, na co trzeba było czekać dwa i pół roku. Siły ma niespożyte ten mały szkrab. W domu w miesiąc się tyle nie nabiega, ile kilometrów w jeden dzień robi wokół Starego Młyna. A ile się nowych rzeczy już zdążył nauczyć ... że blacha na obróbki dachowe przed pocięciem przepięknie gra ... że ropuchy mają romiary dziadkowej dłoni i mieszkają po kamieniem ... że piłka czasem wpada do strumienia i trzeba szybko po nią wskakiwać, bo nurt wartki i za chwilę, to będzie ją trzeba chyba samochodem gonić i szukać w wiosce położonej niżej ... że poziomki najlepiej smakują prosto z krzaczka ... truskawki zresztą też ... że po szczypiorek do twarogu idzie się go ogródka, a po sam twaróg do sąsiadki, która codziennie, kilka razy na dzień przegania w cień krowy i kozy, które mleko dają ... że jajka znoszą kury, a małe kurczaczki są takie milusie ... że do indora lepiej bez kija nie podchodzić ... że białe jednorożce nie tylko w bajkach bywają (biała koza złamała jeden róg i uchodzi teraz za miejscowego jednorożca) ... aha, że kozy nie tylko mówią meeee, ale także plują pfuuu, gdy im dawana trawka nie za bardzo smakuje ... za to śniadania najlepiej smakują w ogrodzie, a dziadek świetnie opowiada o ptaszku rudziku, który upodobał sobie gałązki starej dzikiej wiśni ... że chodzimy albo pod górkę, albo z górki - inaczej być nie może ... że u Pani sąsiadki, tej, co tak zawsze szybko chodzi rosną najpiękniejsze i najbardziej kolorowe kwiaty w ogródku ... że łąka mieni się tyloma barwami, ile kredek w pudełku, a polne kwiaty tak słodko pachną i można ten zapach zabrać ze sobą i w domu włożyć do dzbanka z wodą ... że ... oj, dużo tego mogłabym wymieniać. Niech zdjęcia spróbują przybliżyć te "wsiowe" klimaty ... "wsiowe" przez duże W oczywiście, w jak najlepszym tego słowa rozumieniu ...

Ta dorosła koza - druga od lewej, to osławiony w okolicy jednorożec.

Nasza dolina ... w oddali widnieje wieściszowicki kościółek, o którym pisałam w zimowych postach.

Zdjęcia kompletnie wymieszane, ale może to i dobrze ... wyszedł taki letni mix. Nie wiem, kiedy dane mi będzie następnym razem coś napisać, a i teraz spieszę się, żeby zdążyć cokolwek pokazać ... dlatego może tak chaotycznie i bez większego sensu dzisiaj ... Z pewnością znowu na dłużej mnie zabraknie w blogowym życiu ... wakacje na wsi w dolnośląskich górach to wspaniała sprawa, mimo to wieczorami brakuje mi możliwości zajrzenia do moich ulubionych blogów, brakuje tego podglądania i sprawdzania co u każdej z moich koleżanek słychać, co też one znowu wymyśliły, aby upiększyć swoje otoczenie ...

Mam nadzieję, że następnym razem pokażę coś "handmaidowego" ... ale kiedy to będzie? ... jak znowu na chwilę wrócę do cywilizacji? Wierzę, że będziecie moi mili goście nadal do mnie zaglądać i wyczekiwać nowych wieści ... z Wieściszowic.

Pozdrawiam Was serdecznie i bardzo dziękuję za komentarze ... to lubi każdy blogger :) Buziaki ...

Urok patyny czasu

2010-06-23T10:05:00.005+02:00

Ostatni wpis przed wakacjami, to okazja do pokazania tego, co w ostatnim czasie zmalowałam :) A kilka sztuk tego jest ... Po pierwsze świeczniki - wpadły w moje ręce podczas zakupów na ... targu. No bo niby gdzie indziej można trafić takie cudeńka za parę złotych? Oczywiście te para-starożytne kolumienki w charakterystycznym dla tego okresu porządku kompozytowym, który wyróżnia przede wszystkim ukształtowanie głowicy (czyli tego co na górze) - górna część uformowana jest z przekątnych wolut (czyli spiral, zwojów) poniżej, których występuje koszyk z liści akantu - ha, ha, w wikipedii poszperałam - nie wyglądały tak jak teraz. Były w majtkowo różowym kolorze z seledynowymi mazajami ... brrrr ... kto to w ogóle mógł wymyślić? Z premedytacją nie zrobiłam zdjęcia "przed", bo i bez uwiecznienia jak wyglądały ciarki przechodzą przez moje ciało na samo wspomnienie "bajecznych" kolorów na tak pięknej klasycznej formie. Moje oczka już widziały je w zupełnie innej kolorystyce. Po przeróbkach wyglądają, jakby były wykonane z ... hmmm, może z metalu jakiegoś, który pokryła biała patyna czasu?

Wizerunek Chrystusa, którego zdjęcie zamieszczam poniżej ujrzałam na jednym z nagrobków podczas nie tak dawnej wizyty na grobach moich bliskich. Cmentarz na Woli w Warszawie to jedno z moich ulubionych miejsc spacerów ... dziwne? Dla mnie wcale nie. Uwielbiam tę metafizyczną ciszę i spokój ... Te ciasne ścieżki równiutko wytyczone pomiędzy pomnikami ... Im bardziej zapuszczam się w starszą część nekropolii, tym bardziej jestem poruszona i przejęta. Lubię odkrywać nowe detale, wyglądać szczegółów znajdujących się na nagrobkach. I właśnie podczas ostatniego spaceru dostrzegłam Jego. Jak się okazało była to moja kolejna inspiracja do twórczych przeobrażeń - tym razem świeczniki stały się obiektem tych zmian. Nie miałabym nawet nic przeciwko temu, aby taki wizerunek Chrystusa znalazł się w moim domu. Wkomponowałby się idealnie ... i czuwał nad nami ...

W towarzystwie energetyzującego różu pelargonii także tym kolumienkom do twarzy. Póki co, to ich docelowe miejsce.

Zwykła plastikowa donica w kolorze terakoty, w której posadziłam pelargonie także dostała nowy wygląd ... i doniczki, które już pokazywałam - udało mi się dokupić do nich jeszcze jedną parkę z odrobinę innym wzorem - tak samo przemalowane (tym razem dałam o jedną warstę bieli mniej, stąd ich bardziej szary wygląd - efekt jak najbardziej zamierzony) tworzą ładny komplet.

Wszystko to ustawiłam na bielonej sosnowej komodzie. To pierwszy większy mebel, który odważyłam się po swojemu popaćkać. Jak na pierwszy raz źle nie wyszło, chociaż małe niedoróbki niestety widzę.

Mam jeszcze drugą taką komodę, tylko niższą - z dwoma szufladami. Robi za siedzisko w przedpokoju - też przejdzie przeobrażenie, ale to już chyba po wakacjach, bowiem: "... już za parę dni, za dni parę wezmę plecak swój i gitarę ..." Jadę ze swoją młodzieżą do rodziców ... w Rudawy Janowickie. Na blogu były już zimowe zdjęcia zrobione w tamtejszej scenerii, więc teraz czas na pokazanie kolorów lata.

Aha, te kamienie, które stanowią część aranżacji pochodzą właśnie z Rudaw. Przywiozłam je ze sobą latem zeszłego roku, gdy razem z rodzicami wędrowaliśmy od chałupy do chałupy w poszukiwaniu miejsca, które na nas czeka, aby je uratować od upadku, w poszukiwaniu domu, który pragnie, aby przywrócić mu dawny blask.

A więc żegnam się z Wami Kochani, mam nadzieję, że na krótko - wszystko zależy od tego, czy pogoda dopisze ... zachmurzenia dużego nie będzie w tych moich górkach, bowiem jedynie podczas ładnej pogody internet jakoś tam, raz lepiej, raz gorzej, ale chodzi :)

P.S. Na komodzie leży książka, którą już jakiś czas temu przeczytałam ... "Z pamiętnika niemłodej już mężatki" - Magdaleny Samozwaniec. Wnuczka Juliusza, córka Wojciecha Kossaka, młodsza siostra Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej z niepokornym i typowym dla siebie humorem oraz z wyjątkowym wdziękiem wspomina swoje życiowe perypetie. Pierwsza dama polskiej satyry pisze "... o Krakowie z I połowy ubiegłego stulecia, gdzie największą atrakcją były uroczyste pogrzeby, po Plantach spacerował Boy-Żeleński, zaś bale u Tarnowskich stanowiły o towarzyskim być albo nie być młodych panien. O pierwszych kinematografach, paryskiej modzie, obyczajowych skandalach. O urokach i mrokach małżeństwa. Nie brak tu też przesmacznych andegdotek rodzinnych: o Tatce - wybitnym malarzu Wojciechu Kossaku - i jego ukochanej klaczy; o siostrze Lilce, czyli Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej; o Mamidle, czyli o ... mamie. O kolejnych mężach, dziewczęcych psikusach, emancypacji i otym, co należy zrobić, gdy wypije się niechcący buteleczkę farby do włosów." - cytat pochodzi z tylnej okładki Wydania I z 2009 roku, Wydawnictwo W.A.B.

Kto nie czytał, temu polecam jako lekturę na wakacyjny czas. Ale ostrzegam! ... połyka ją się w całości, praktycznie za jednym posiedzeniem. Wybierzcie sobie Kochane Koleżanki jakiś pochmurny, deszczowy dzień, kiedy nic do zrobienia raczej nie będziecie miały. Jak zaczniecie czytać, to czas od pierwszej strony do ostatniej karty tej książki skurczy się niemiłosiernie ... na nic innego już go nie wystarczy :)

Barokowy przepych

2010-06-10T21:25:00.003+02:00

Tak mi głupio niezmiernie ... losowanie się odwlekło z przyczyn jak najbardziej zależnych ode mnie. Przepraszam Was miłe koleżanki, że nie dotrzymałam pierwotnego terminu, ale już spieszę z ogłoszeniem wyników. A więc bez zbędnych słów ... trzy osoby wiedziały, gdzie byłam z rodzinką w pewien majowy weekend i właśnie te trzy osoby wzięły udział w losowaniu nagrody. 3, 2, 1 ... ta daaaam - jak to mówi mój mały rozrabiaka :)

I już wiadomo. Nagroda w postaci poduszeczki-zawieszki i podstawek pojedzie do Kachy. To jedna z tych duszyczek, która przy okazji zabawy postanowiła się ujawnić. Gratuluję wygranej i oczywiście mam nadzieję, że teraz częściej mnie Panna/Pani Kacha zaszczyci swoją obecnością. Serdecznie zapraszam do zostawiania śladu swojej bytności :)

Oczywiście wszystkim, którzy wzięli udział w mojej zgaduj-zgaduli serdecznie dziękuję :) Tym, którzy nie odgadli zagadki także bardzo dziękuję za miłe komentarze i zapraszam do częstszego zaglądania do Mojego wygnanka :)

A teraz kilka fotek z wypadu do Wilanowa. Wiecie, że pierwotna nazwa terenów, na których król Jan III Sobieski w roku 1677 postanowił wznieść swoją rezydencję nosiła nazwę Milanów? Wkrótce po tym jak budowa ruszyła z miejsca nazwę zmieniono na Villa Nova - ku czci antycznym tradycjom, które nota bene w samym pałacu oraz w otaczających go ogrodach dają o sobie niejednokrotnie znać. Niezwłocznie jednak nazwę spolszczono na Wilanów właśnie.

Pogoda nam tego dnia nie dopisała. Zimno było, jak zresztą, przez cały maj - z nielicznymi wyjątkami. Mżyło od czasu do czasu, ale nam to nie przeszkodziło. Głowy do góry i nogi w ruch :) Postanowiliśmy nie wchodzić ani do pałacowych wnętrz - nasz mały brzdąc na pewno nie wytrzymałby tego :), ani do ogrodów na tyłach pałacu, które już od przynajmniej dwóch lat poddawane są rewitalizacji. Pomimo tego i tak wiele ciekawych detali architektury barokowej oraz miłe parkowe zakątki udało nam się zobaczyć. Do zespołu pałacowo-parkowego w Wilanowie prowadzi niezwykłej urody brama. Nie uszło mojej uwagi jej zdobienie - scenki batalistyczne, kamienne ławki ustawione prostopadle do murów oraz smukłe kolumny - latarnie. Popatrzcie ...

Wejścia do posiadłości ... oraz porządku :) pilnują groźne lwy.

Elewację samego pałacu od strony dziedzińca zdobią liczne płaskorzeźby przedstawiające sceny batalistyczne oraz mitologiczne alegorie, które miały na celu wyniesienie ku chwale króla Jana III Sobieskiego i jego małżonki Marii Kazimiery. Nie mniej liczne są także figury antycznych bogów symbolizujące cnoty naszego króla i królowej. Przeróżne zdobne kolumny, popiersia - to wszystko miało na celu wychwalanie zasług pierwotnego właściciela. Faktem jest, że niezwykłej są urody, a co najważniejsze to właściwie bez większych strat przetrwały wojenną zawieruchę.

Na jednej z dwóch wierzyczek łączących budynek główny ze skrzydłami pałacowej budowli, które powstały już po śmierci króla widnieje zegar nieubłagalnie odmierzający czas ... czas historycznych chwil.

Nie jestem pewna, czy podobają mi się kolory elewacji całej budowli. Ta żółć w połączeniu z łososiowym różem ... no cóż, kwestia gustu. Kolory te mają jednak swoje uzasadnienie ... konserwatorzy przed wykonaniem restauracji fasady wykonali szereg szczegółowych i długotrwałych (mierzonych w latach) badań mających na celu poznanie pierwotnego wyglądu i kolorystyki pałacowej elewacji. Okazało się, że na zewnętrznych ścianach pałacu nadal istniało ponad 20% oryginalnych tynków i powłok malarskich. Tak więc właśnie takie barwy postanowiono odtworzyć na całości fasady, co udało się w około 90%. Nadal nieznane są szczegóły topografii kolorów związanych z niektórymi detalami architektonicznymi. Pałac, tak jak przed wiekami, tak i obecnie wywołuje ogromne wrażenie na zwiedzających swoim barokowym przepychem i wielką różnorodnością zdobień. Nie brak ich także w budowlach towarzyszących całemu zespołowi. Nawet parkowa studnia nie jest taką zwyczajną.

Na parkowej polanie mają swoje mauzoleum Potoccy (Stanisław Kostka Potocki wraz z małżonką), która to rodzina była właścicielami Wilanowa od początku XIX wieku nieprzerwanie przez prawie 100 lat. To właśnie St. Kostce Potockiemu zawdzięczamy jedno z pierwszych w Polsce muzeów otwarte nie gdzie indziej jak w Wilanowie w 1805 roku. Mauzoleum to także nie jest ubogie w dekoracje i zdobienia przywołujące na myśl barokowy styl, a może trochę i bizantyjskie wpływy.

Kościół rzymskokatolicki pw. św. Anny zbudowany w 1772 roku przez ówczesnego właściciela Wilanowa księcia Augusta Adama Czartoryskiego także jest uosobieniem barokowego stylu. Jest jednym z kilku "wziętych" miejsc sakralnych, w których warszawianki chętnie widziałyby siebie przed ich ołtarzem w białej sukni z welonem i młodzieńcem u boku :)

I na koniec wędrówki po barokowych czasach nie mniej oryginalne i ozdobne ogrodzenie kościoła i znajdującej się w sąsiedztwie plebanii oraz sam budynek plebanii w stylu bardziej już klasycystycznym niż barokowym.

Myślę, że nagroda jaką przeznaczyłam dla wylosowanej osoby w zgadywance "Gdzie byliśmy?" warta jest takiego anturażu. Wyhaftowana korona na poduszeczce, kamienne amfory - donice na podkładkach uzupełniają tą królewską architekturę Wilanowa.

P.S.

Pannę/Panią Kachę proszę o przysłanie na mojego maila adresu na jaki mam wysłać przesyłeczkę :)

A na zakończenie tak upalnego dnia, którymi w przeciwieństwie do maja raczy nas czerwiec coś na orzeźwienie. Cytrynowa lemoniada z kapką akacjowego miodu ... w towarzystwie nieziemsko pachnącego jaśminu. Te delikatne białe płatki okalające słoneczne pręciki są pięknym dopełnieniem złotego napoju.

A tak przy okazji, wszystkich chętnych zapraszam do Mojej fotograficznej galerii, w której zamieściłam pierwsze zdjęcia wykonane moich nowym sprzętem :) Ciekawa jestem Waszych opinii ...

Co maj i czerwiec ma dla mnie do zaoferowania?

2010-06-02T20:30:00.005+02:00

Zapachy, aromaty, wonie ... co roku maj zadziwia mnie na nowo swoim słodkim zapachem bzu. Przecież to jeden z moich ulubionych, jeśli nie najukochańszy. Ten drobny pachnie dużo mocniej od "grubokiściowego". I kolory ... lila, wrzosu, bladego różu i bieli nawet. Doskonale uzupełniają wydzielaną przez kwiaty woń. A zaraz potem oszałamiający zapach leśnych konwalii. W tym roku córka obdarowała mnie takim bukiecikiem na Dzień Matki :) Słodkie. Znowu później zapach kwitnącej akacji ... i gdyby nie te roje pszczół, które też go uwielbiają mogłabym siedzieć pod takim drzewkiem nawet dzień cały, wdychając ten cudny, mocny i upajający aromat ... z ciekawą książką w ręku - och, marzy mi się, ale niestety moje życie codzienne na to nie pozwala. A propos książki, czytam właśnie "Dzienniki powojenne Marii Dąbrowskiej 1945 - 1965". Niezwykle ciekawa i wciągająca jest to lektura. Dzień po dniu. Niemalże godzina po godzinie. Skrupulatnie opisuje swoje i około-swoje życie. Uwielbiam takie książki. Dzienniki, pamiętniki, biografie z tymi "auto" na czele to moje ulubione pozycje, które namiętnie wygrzebuję z równych rządków poukładanych na księgarnianych półkach książek przeróżnych. Penetruję pokaźne półki z tomiszczami u mojego taty. Na moim stoliku nocnym leży ostatnio także "Pasja życia" - zbeletryzowana przez Irvinga Stona biografia słynnego holenderskiego malarza Vincenta van Gogha. Trudny człowiek - ten van Gogh, lecz o gołębim sercu ... trudne życie jego. Czytam ją na zmianę z "Podróżą włoską" Goethego. Tak już mam, że łapię kilka srok za ogon. Rzadko się zdarza, abym czytała tylko jedną pozycję na raz. W ten sposób, wydaje mi się, że nadrabiam stracony czas. Chyba każdy ma w swoich zamierzchłych latach - tych bardziej i tych mniej oddalonych od teraźniejszości, takie okresy, w których czytanie książek pozostawiał na pozycji ostatniej ... a więc straconej dla duszy.

Ale, wracając do aromatów ... zapach rabarbaru - te czerwonawe jędrne łodyżki wydzielają go akurat tyle ile potrzeba. Uwielbiam obierać je z wierzchniej skórki i wdychać ... A zapach truskawek? I to wcale nie tych wczesnych pierwszych, ale już czerwcowych ... także niezapomniany. Na wczorajszym targu kupiłam małą łubianeczkę. Szalenie drogie w tym roku. Kto to widział, aby za kilogram tych rajskich owoców płacić 15 - 16 złotych? Pogoda nie sprzyja im tej wiosny. Zimno i pada prawie bez ustanku. Ale kupiłam i nie żałuję. Z wyboru wielkiego ... i tych dużych, ale ledwo czerwonych i tych mniej dorodnych wybrałam takie niepozorne. Właśnie zapach był tym bodźcem, który kazał mi kupić właśnie te, a nie inne. Niezwykle słodki, lekko poziomkowy - cudny. A smak? Nie mniej odurzający. Zjedliśmy je takie "saute". Bez dodatku cukru i śmietany ...

I ogóreczki. Równiutko poukładałam w słoju i zalałam solanką z przyprawami. Nigdzie nie mogłam dostać kopru ... takiego wyrośniętego, z baldachimami nasion o rześkim, niepowtarzalnym zapachu. Wsypałam więc gotową mieszankę przypraw. Mam nadzieję, że małosolniaczki wyjdą równie smaczne. Po nocy otworzyłam słój i wydaje mi się, że jednak zapach nie ten. Miły dla nosa, ale nie taki jak co roku. Następne ogórki zrobię wtedy, kiedy ujrzę pomiędzy targowymi skrzynkami warzyw i owoców wszelakich długaśne pędy kopru.

Lubię wiosnę. Po zimie wybucha równie mocno kolorami, jak i zapachami. Uzupełniają się nawzajem w wielkiej harmonii. I dla mnie taki stan mógłby trwać niezmiennie przez okrągły rok. Ale, czy wtedy z równą siłą odczuwałabym jego słodkie skutki? Chyba nie ... Wkrótce nadejdzie lato z charakterystycznymi dla siebie aromatami. Będzie więc zapach iście królewskich kwiatów ... róży i peonii. Tylko te mrówki na peoniowych pączkach i osy na płatkach róż ostudzą nieco moje zapędy w zanurzaniu nosa aż po samo dno kwiatowych kielichów. Później moje nozdrza połaskocze słodycz jaśminu i lipy. Ale to latem. Dopiero nadejdzie. Jeszcze przed nami.

Jak już pisałam wyżej wiosna tego roku niezbyt miła. Nie rozpieszcza nas ciepłymi dzionkami i błogo ogrzewającym słonkiem. Leje, pada, kropi, siąpi z nieba i chyba przestać nie zamierza. Ja, co najwyżej mogę ponarzekać na nieprzychylną aurę. Ale, ci ludzie, którzy mieszkają na zalewowych terenach? Im współczuję niezmiernie. Jak to jest, gdy traci się cały dorobek życia? Nigdy nie chciałabym się o tym przekonać i największemu wrogowi tego nie życzę. Nasza Jeziorka też wysoka. Rozlała się nieco. Ślicznie i malowniczo wygląda krajobraz z naszą rzeczką w tle.

A młodzian cieszy się z takich wypadów. Kalosze i kijek to jego atrybuty. Podejrzał jak wędkarze moczą w Jeziorce swoje kije, więc i on ryby łowi. Jak to dziecku niewiele do szczęścia potrzeba :)

Mimo tego, co za oknem ... a może dzięki temu? coś tam w domku dłubię. Tworzę. Pierdółki same, ale pokażę. Podładek pod szklanki ciąg dalszy. Według mnie fajnie wyszły. Nie lubię słowa "fajnie", więc czemu go używam? Oto nowa partia ... trzy komplety w prawdziwie królewskim stylu.

Skończyłam komplet czterech serwetek. Prototypy. Może także będzie ciąg dalszy, jak przy podstawkach ... zobaczymy. W rogu każdej z nich wyhaftowałam nasz rodzinny inicjał ... literkę U. Podobają mi się ... swojej prostocie i myślę, że także elegancji zawdzięczają swój urok.

I jeszcze do kompletu jako nagroda za konkursik "Gdzie byłam?" uszyłam poduszeczkę ... zawieszkę - jak kto woli. Miała to być niespodzianka dla tego, kto dostanie nagrodę, ale jako, że niecierpliwa jestem to pokażę już teraz. A co :) Tak się przedstawia cały komplecik, który otrzyma wylosowana przeze mnie osóbka. Wszystko w tym samym charakterze ... królewski czar i szyk.

Mało osób wzięło udział w zorganizowanym przeze mnie konkursie. Co było tego powodem? Może zagadka za trudna, za mało zdjęć? A może po prostu nagroda licha? Tak czy siak bardzo dziękuję tym, którzy napisali komentarz pod poprzednim postem. I doprawdy nie wiem, jak potraktować te dwie, czy trzy osoby, które przyznały się, że nie mają pojęcia, gdzie znajdują się detale, które pokazałam na zdjęciach, ale "jak papugi" powtórzyły za poprzedniczkami. Z tego też powodu losowanie, które miało się wczoraj odbyć, niestety nie miało miejsca. Muszę się zastanowić, co z tym fantem zrobić. Wiedziały, czy nie? Chyba jednak nie ... Jednak wszystkim, którzy skomentowali poprzedni post jeszcze raz bardzo dziękuję. Widzę kilka nowych duszyczek, które się ujawniły ... Zapraszam Was do częstszego zabierania głosu. A czekam nie tylko na pochlebne komentarze, co jest niezwykle miłe, ale także na krytykę. Ta też jest mile widziana, bowiem Wasze subiektywne wrażenia po tym, co tu w "Moim wygnanku" czytacie i oglądacie są dla mnie ważne. Pozwalają mi nabrać dystansu do tego co robię i obiektywnie ocenić moje własne poczynania - pozwalają przynajmniej spróbować tego dokonać. Tak więc dziękuję i zapraszam częściej :)

W następnym wpisie zamieszczę wyniki konkursu, nick wylosowanego zwycięzcy oraz opis i relację fotograficzną z miejsca, w którym wraz z rodzinką spędziłam pewną majową sobotę. Tak ... był to Milanów, Villa Nova, Wilanów - jak to na przestrzeni wieków nazywano położone na południowych krańcach Warszawy tereny wraz z jego główną "atrakcją" barokowym zespołem pałacowo-ogrodowym stanowiącym siedzibę naszego króla Jana III Sobieskiego. A więc do następnego ... przecież nie zobaczenia, ani usłyszenia ... napisania? ... może tak: do następnego razu :)

Zgaduj zgadula

2010-05-20T14:33:00.003+02:00

W kwietniu minął rok jak prowadzę bloga. Tak niepostrzeżenie ... niezauważalnie ... cały rok przeleciał jak z bicza strzelił. Postanowiłam jakoś tę rocznicę uczcić. A co jest ku temu lepszą sposobnością jak zorganizowanie blogowej zabawy ... zgadywanki może? Tak jak to uczyniłam i w zeszłym roku, też wiosną. Pamiętacie gdzie wtedy byłam? Chciałabym, żeby taka coroczna zabawa stała się tradycją w Moim wygnanku. A więc ... oto one ... zdjęcia z miejsca, w którym spędziliśmy minioną sobotę. Tym razem fotek niewiele, za to dość charakterystyczne detale na nich widnieją. Kto tam był powinien wiedzieć :) A kto nie był, to po poszperaniu w internecie też powinien się domyślić ...

Na Wasze Kochani sugestie czekam do ... końca maja. To mój najukochańszy miesiąc w roku, więc taką właśnie zabawą postanowiłam go zaakcentować :)

Jest zabawa ... powinna być także nagroda. Tak jak i rok temu, spośród osób, które prawidłowo odgadną o jakie miejsce chodzi w dniu 1 czerwca - tak na dzień dziecka :) wylosuję jedną osobę, która otrzyma ... coś, co wydaje mi się, że idealnie wpisuje się w klimat miejsca, które z rodzinką odwiedziłam. Już po powrocie do domu wpadłam na pomysł odświeżenia tekturowych podstawek pod szklanki. Cały stosik leżał sobie już od dawna w szufladzie. I oto nastał czas ich wyjścia z ukrycia ... Najpierw fotka, na której widać podstawkę "przed" i prawie "po" ... w trakcie jej postarzania ...

Niestety, na zdjęciach nie bardzo widać patynę w całości ... w realu jest o wiele bardziej widoczna. Z efektu, jaki uzyskałam jestem zadowolona - delikatna pajęczynka zielonkawego nalotu czasu :) pokryła kartoniki. To pierwsze trzy podkładki ... moje prototypy ... a, że fajnie wyszły, to na pewno będzie ciąg dalszy.

A więc, tak dla uściślenia, podkładki pod szklanki, które dzisiaj pokazałam będą nagrodą w mojej zgadywance. Kto ma ochotę, tego serdecznie zapraszam do zabawy :)

Moje myśli błądzą gdzieś w otchłani czasu, czyli pamiątek rodzinnych czar - cz.I

2010-05-13T12:33:00.008+02:00

Tym wpisem przyłączam się do blogowej zabawy, która ma na celu pokazanie największych "skarbów" jakie przechowujemy w swoim domku. U mnie, tak samo jak i u wielu moich wirtualnych koleżanek, królują rodzinne pamiątki. Te, które dzisiaj pokażę pochodzą z zamierzchłych dla mnie czasów ... kiedy mnie na świecie jeszcze nie było. Właśnie ostatnio ... całkiem niedawno stałam się prze-szczę-śli-wą :) posiadaczką pokaźnego stosiku listów. Dostałam je od swojego taty. Pięknie wykaligrafowane słowa widnieją na starych kartach pocztowych, na zwykłych kartkach wyrwanych z zeszytu w kratkę, a także na papierze maszynowym. Tak pisał do swoich rodziców i braci mój dziadek ... ojciec mojego taty. Nie dane było mi poznać tego Jegomościa ... zmarł jak mój tata był nastoletnim chłopakiem. Tak więc, jak się można łatwo domyśleć, słowa mojego dziadka spisane jego ręką są dla mnie bezcenną pamiątką. Pozwalają mi, chociaż w małym stopniu, poznać mojego przodka. Jedynie kilka zdjęć dziadka u nas się zachowało ... tych z bardziej i mniej odległych czasów. Zatem te listy są dla mnie prawdziwym "skarbem". Patrząc na zdjęcie i czytając kartkę po kartce wyobrażam sobie jaki był ten mój dziadek. Jego stosunek do rodziców ... do ojca, do którego pisze Kochany Ojcze ... do matki, do której się zwraca Kochana Mateczko ... całuję Twoje stópki ... pięknie :) Język w tych listach, tak inny od tego, którym posługujemy się obecnie ... trochę archaiczne zwroty ... i przywiązanie do swoich Rodzicieli, jakie emanuje z każdej napisanej linijki tekstu - to wszystko sprawia, że za sprawą tych listów przenoszę się myślami w trudne lata 30-te, 40-te i 50-te XX wieku.

Nie było świąt i rodzinnych rocznic, na które nie byłaby przesłana kartka lub choćby króciutki liścik. To, co mnie mile zaskoczyło, to fakt, że niejednokrotnie listy pisane były dosłownie co kilka dni. Brak powszechnego dostępu do telefonu spowodował tak częstą korespndencję pomiędzy moim dziadkiem a jego rodzicami. Rzeczą nad którą ubolewam, to fakt, że nie ostały się żadne listy zwrotne ... od rodziców do dziadka. A odpisywali na każdy jego list ... Wielka szkoda, bo wtedy dane byłoby mi poznać także swoich pradziadków.

Jeden z tych moich "skarbów" wraz z kopertą, w której był wysłany postanowiłam oprawić w ramkę. W liście tym dziadek dzieli się z rodzicami swoim i swojej Władzi szczęściem ... urodził im się pierworodny ... Dodałam jeszcze zdjęcie, do którego pozuje moja babcia z właśnie najstarszym ich synem - moim tatą.

A oto i sam dziadek. Zawsze elegancki ... garnitur, koszula, krawat to jego nieodzowne atrybuty. Pamiętam jak babcia opowiadała, że o wygląd, o swój strój niezmiernie dbał ... na tyle na ile było to możliwe w tamtych przedwojennych, wojennych i wczesno powojennych czasach. To, co wybija się w dziadkowych listach na plan pierwszy to oczywiście przywiązanie do rodziców, o którym wcześniej pisałam, ale także dbałość o własną rodzinę. Wielce zabiegał o to, żeby żyło im się jak najlepiej. Miał na względzie przede wszystkim dobro synów i o nich troszczył się w szczególności. Pisał rodzicom o pierwszych, niepewnych, samodzielnych krokach swoich synów, o ich pierwszych wypowiedzianych słowach, o ich postępach w nauce. Wysyłał rysunki i samodzielnie skreślone parę słów przez szkrabów - tak między innymi ich nazywał :)

Na zdjęciu powyżej to mój tata ... w czasach młodości. A dwa zdjęcia niżej widać "kawałek" mnie :) ... także z czasów mojej młodości :) Czy można zauważyć podobieństwo tych trzech osób? Toż to ta sama krew ... coś w tych rysach wspólne być musi, nie ma siły ...

Na koniec tak sentymentalnego i intymnego wpisu pokażę swój mały zielony azyl ... taki skrawek ogrodu na moim balkonie.

I tymi właśnie kolorowymi, wiosennymi zdjęciami żegnam się dzisiaj. Do zobaczenia następnym razem.

P.S. Wyszywany w kolorowe wiosenne kwiaty obrusik, który widać w tle pierwszych zdjęć to także pamiątka ... po mojej babci ... bardzo lubiłam, gdy leżał u niej na stole, a teraz uwielbiam kłaść go na swoim :)

Paryskie klimaty

2010-05-05T15:08:00.002+02:00

... ostatnio zawładnęły moim domem, bo sercem to już dawno. W białej rameczce znalazł swoje miejsce nieduży obrazek ... grafika z charakterystycznymi dla Paryża obiektami architektury. Jest więc i najbardziej znana wieża świata :) i Łuk Triumfalny (L'Arc de Triomphe) stojący na Placu Charles'a de Gaulle'a i swą sylwetką zamykający od zachodu Pola Elizejskie (Avenue des Champs-Elysees) oraz Bazylika Najświętszego Serca (Sacre-Coeur) zbudowana na szczycie wzgórza Montmartre. Och, jakże chciałabym tam wrócić ... tęskno mi niezmiernie do tej magicznej atmosfery, jaką rozsiewa wokół siebie Paryż ... wiosną musi być cudowny ...

Figurka wieży Eiffla przyjechała z nami z wyprawy do Francji kilka lat temu. Idealnie wkomponowała się w paryskie dekoracje. Póki co, tłem dla niej są pobielone przeze mnie ceramiczne doniczki oraz bogato zdobiona ramka.

Ramkę kupiłam na targu za grosze ... za grosze, a więc jak się domyślacie nie ma ona nic wspólnego z drewnem, chociaż według mnie takiego nabrała wyglądu. Pomalowałam ją najpierw brązową bejcą, by później maznąć białą farbą. Ku mojemu szczęściu przetarty papierem ściernym plastik bardzo dobrze przyjął bejcę. Zastanawiałam się jak będzie, bo brązowej farby w domu nie miałam, ale wyszło tak jak planowałam. A więc bejca do plastiku też się nadaje :) Dopóki ramki nie weźmie się do ręki, to do złudzenia przypomina ciężką drewnianą. I o to chodzi.

Para ceramicznych doniczek trafiła mi się także za przysłowiową złotówkę ... no, całe 6 złotych za nie zapłaciłam :) Już w sklepie ogromnie spodobały mi się wypukłe zdobienia, które po małym liftingu nabrały uroku. Wystarczyło je tylko przetrzeć białą farbą - zrobiłam to gąbką - i od razu nabrały paryskiego szyku. Dla mnie bomba :)

I jeszcze jedna rzecz w moim domku, która przeszła paryskie przeobrażenie. Lampa z papierowym kloszem .. taka niepraktyczna przy małym dziecku w końcu poddała się jego psotnym rączkom. Najpierw jedna dziura powstała ... taka na wielkość dziecięcej pięści, później druga mniejsza, aż w końcu papier pękł dookoła. Co tu poradzić? Lampę wyrzucić? Nową trzeba byłoby kupić ... Zdecydowałam się na razie załatać tę przez mojego syna pokiereszowaną. Wymyśliłam sobie wydrukowane na papierze śniadaniowym nagłówki XIX-wiecznych czasopism o modzie. Powycinałam, ponaklejałam i ... sprawdziło się. Lampa jak nowa. Powiem więcej ... nawet ładniejsza, a na pewno z charakterem i niepowtarzalna. Ciekawe tylko, czy na długo taka pozostanie ... Póki co, Kuba jakoś większym łukiem ją omija. Może przetrwa?

I nareszcie są :) Moje ulubione ... uwielbiane bzy. Czekam na ten moment cały rok ... tak jak dzieci na gwiazdkę :) Gdy zakwitają to znak, że urodziny moich najbliższych już tuż, tuż. I mój małżonek i córa obchodzą swoje święto w maju ... 8-go i 9-go dnia tego miesiąca. Sto lat im z tego miejsca życzę :)

Gdy wczoraj ujrzałam pierwsze gałązki z nierozwiniętymi jeszcze kwiatuszkami, nie mogłam się oprzeć ich urokowi. Musiałam urwać sobie chociaż jedną z nich ... no dobra dwie ... na trzech stanęło. Nie lubię niszczyć drzew i zawsze mam wielki dylemat, czy mogę ... Ale dla bzu robię wyjątek. Niestety muszę go w domu mieć. Zdjęcia marnej jakości dzisiaj wklejam, bo słońce nie zechciało zaszczycić nas swoją obecnością. Już od kilku dni jest pochmurno, deszcz siąpi, chłód przenika w głąb ciała ...brrr, a tak bym chciała, żeby maj był ciepły i słoneczny. Zajrzałam sobie do postów, które pisałam rok temu o tej porze ... tak z ciekawości, szukając swojego 10-tego zdjęcia ... wtedy pogoda była zgoła przyjemniejsza. Prowadzenie bloga ma, między innymi, taką zaletę, że wracając myślami do minionych dni można je zobaczyć, prawie dotknąć, przypomnieć sobie, to co już uszło naszej pamięci. Fajnie tak :) U mnie całkiem niedawno minął roczek ... tak niepostrzeżenie ...

A do zabawy zapraszam ...

2010-05-03T22:59:00.001+02:00

Dobry wieczór,

Nasza nieoceniona Elle zaprosiła mnie do zabawy. Chodzi o to, żeby pokazać swoje 10-te z kolei zamieszczone na blogu zdjęcie (zaczynając liczenie od najstarszej fotki). Odszukałam i oto ono:

Nic specjalnego ... takie jedno, samo, oderwane od innych i od treści posta niewiele mówi ... ot wiosenne drzewa. Fotka zrobiona w moim Piasecznie ... oooo, napisałam w moim - chyba w końcu zaczęłam się utożsamiać z miejscem, w którym przyszło mi mieszkać :) Zachęcam do przeczytania całego postu ... to jeden z tych, w których ujawnia się moja ciekawość miejsca i zamiłowanie do architektury wszelakiej. Chętni do poczytania i pooglądania cały post znajdą tutaj :)

A do dalszej zabawy wywołuję, zgodnie z regułami gry: Agę z Oazy, Elisse, Lookę, Alizee oraz Małgośkę :) Czasu dużo Wam to Kochane nie zabierze, a ciekawa jestem co też pokażecie :)

Pozdrawiam,

Mahonia pospolita vs ostrokrzew kolczasty

2010-05-02T22:13:00.002+02:00

Króciutkie sprostowanie ... w poprzednim poście zamieściłam zdjęcia żółto kwitnącej roślinki. Spotkałam ją na swojej drodze podczas spaceru uliczkami warszawskiej Starówki. Ciemno zielone, cierniste liście, dość twarde i błyszczące kazały mi twierdzić, że mam przed sobą ostrokrzew. No przecież nie raz widziałam, szczególnie zimową porą, te charakterystyczne listki z czerwonymi okrągłymi owocami na łodyżkach. Oczywiście, ostrokrzewu kwitnącego jeszcze w życiu nie widziałam :) lub po prostu nie zwróciłam na niego uwagi. Wzięłam więc za pewnik, że moim obiektem fotograficznym była właśnie ta roślina. Jednak Elisse wyprowadziła mnie z błędu. Podpowidziała mi,że to raczej mahonia. Sprawdziłam szybciutko w wikipedii i ... chylę czoło ... Elisse ma oczywiście rację :) Na swoją obronę mogę tylko dodać, że łatwo te dwie roślinki pomylić ... przynajmniej takiemu laikowi jak ja :) Popatrzcie zresztą sami ...

Na pierwszym zdjęciu widać żółto kwitnącą mahonię pospolitą, na dolnym białe kwiatostany ostrokrzewu kolczastego. Liście na pierwszy rzut oka bardzo podobne ... co prawda są inaczej ułożone na łodyżce, ale to widzę dopiero teraz ...

Na zdjęciach poniżej w kolejności od góry widać niebieskie owoce mahonii, a niżej czerwone jagody ostrokrzewu ...

A teraz jeszcze raz moje zdjęcia ...

Nie mam już żadnych wątpliwości, jakaż to roślinka zapozowała mi do zdjęć. Jest to, co wydaje mi się teraz oczywiste :) mahonia pospolita. Z pewnością już nigdy nie pomylę tych dwóch "bliźniaczych" roślin. Całe życie człowiek się uczy i ... głupi umiera ... Dziękuję Elizko :)

P.S. Wszystkie pozostałe informacje jakie zamieściłam w poprzednim poście odnośnie ostrokrzewu są jak najbardziej prawdziwe :)